List Nigdy Nie Wysłany

[Maria Skrzydlata]

Jak szlak łez niezmienny, chociaż niewyraźny
I dłonie, co ich nie ma, chociaż być powinny
Jak głód dokuczliwy, niczym echo szczęścia
Jest tęsknota za Tobą, lub za Twoim cieniem.

Który choć jest niczym, czołga sie po ziemi
Wdeptuje mnie w błoto, głucho, bezlitośnie.
Choć przy mojej postaci jest jak Bóg najwyższy
Mój cień do Twojego nawet sie nie modli.

Ale Ciebie nie ma, tylko wiatr cmentarny
Ponury i głuchy głaszcze czarne słońca
Które nad Twą głową niczym aureola
Pokazały Ciebie, ludzkiego anioła.

Teraz dłonie zimne niczym u posągu
Nad grobową płytą nie pieszczą nikogo.
To pomnik anioła, lecz wciąż jest kamieniem
Nigdy nie odleci i nie wzniesie czoła.

Jak czerwone róże milczące w kwiaciarni
Piosenki niczyje, o niczym, lecz ważne
Jak tęczowe pióro na umarłym pawiu
Jest to pożegnanie rzucone w przestrzenie.

[Samo zło]

szybko się czyta, ale tylko tyle. serdeczności

[Mea Liberta]

ile jeszcze dzis tych listów?:| to juz dzis co najmniej czwarty:] zacznijcie może pisać maile albo smsy;] cokolwiek innego;)

[Tali Maciej]

a ja czytałem powolutku bo mi się bardzo podobało. pozdrawiam w ten lipcowy wieczór