Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Refleksja leśna

jasiu zły
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

jasiu zły

jasiu zły

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

pomiędzy tymi drzewami
szczęśliwych momentów kilka
przeżywali zakochani
gdy szmery listowia umilkły

niejeden pijak się zdrzemnął
pod sosną albo pod brzozą
kiedy zachlany w noc ciemną
w zieleni się tej ułożył

niejeden poeta pisał
utwory dla ukochanej
i nieraz przy tym zagwizdał
szczęśliwy że jest oddana

w tym pięknym magicznym miejscu
niejeden człowiek coś przeżył
niejeden zmienił podejście
zapragnął w Boga uwierzyć

tylko my
tak zupełnie bez rymu

Tomasz_Biela

Tomasz_Biela

Opublikowano
Opublikowano

ciekawie...zmienię troszku krój...

pomiędzy drzewami
kilka szczęśliwych chwil
przeżywali zakochani
gdy szmery listowia umilkły

niejeden pijak zdrzemnął się
zachlany pod sosną
w zieleni ciemnej nocy

niejeden poeta pisał
utwory dla ukochanej
i nieraz przy tym zagwizdał
szczęśliwy że jest oddana

w tym mistycznym miejscu
niejeden człowiek coś przeżył
niejeden zmienił podejście
niejeden w Boga uwierzył

tylko my
tak zupełnie bez rymu

Ona_Kot

Ona_Kot

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


najbardziej beznadziejny komentarz jaki czytałam :D

a do wiersza: tylko pointa
to, co do niej prowadzi jest nudne
mało błyskotliwe i raczej tandetne
co bardzo umniejsza "fajność" pointy

płenty ;) jak kto woli

pozdrawiam
Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


najbardziej beznadziejny komentarz jaki czytałam :D

a do wiersza: tylko pointa
to, co do niej prowadzi jest nudne
mało błyskotliwe i raczej tandetne
co bardzo umniejsza "fajność" pointy

płenty ;) jak kto woli

pozdrawiam

Chryste! Ty go przeczytałaś!? Końcówka musiała Cie zaskoczyc.
"puenty", a nie "płenty" (takiego slowa nie ma!).
Pozdrawiam.
vacker_flickan

vacker_flickan

Opublikowano
Opublikowano

a mnie się przypomniał inny wiersz na tym forum pt „Leśny prezent”:P
aczkolwiek treść itd dużo bardziej adekwatna itd tutaj jest
chociaż że nie doczytałem do końca bez bicia się przyznaję
więc nie mogę że się podoba stwierdzić
no rymy fajne są
a teraz do puenty doczytałem
i puenta też fajna jest
taka sympatyczna
to ja
pozdrawiam

Amras_Elensar

Amras_Elensar

Opublikowano
Opublikowano

BArdzo cieakwy koncept. W sumie cały wiersz bez point trąci lekkim banałem, ale wnioskuję, że tak miało byc.:) rymy mają szczegolną moc w tym wierszu, dodatkowy przekaz za co pokaźny plus.

Podoba sie. Plus

Pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Gosława
      urywki z Olszy burza

      Przez Gosława · Opublikowano

      @beta_b Beatko bardzo Ci dziękuję za miłe słowa

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Staram się w tych moich wiersz ach przemycić odrobinę swojskości ale też niepokoju  Chyba się czasami udaje Przytulam Cię mocno
    • Posem
      Mars

      Przez Posem · Opublikowano

      @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • Simon Tracy
      Errare humanum est

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • andrew
      już tylko słońce

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Benjamin Artur
      Z tęsknoty...

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...