Zostań

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - nic dodać nic ująć - wiersz który zawsze się obroni - super - 

                                                                                                                       Pzdr.wieczorowo.

[WarszawiAnka]

@Berenika97: Dziękuję. :)

 

 

[LessLove]

@Berenika97 Kryzys, jak w ekonomii, jest bezcenną okazją do pozytywnej zmiany. Życie uczuciowe zawiera wiele elementów nieracjonalnych, ale również wszystkie "ekonomiczne". Czasem dobrze od nich zacząć, a wtedy kryzys jest szansą.

Z prozy życia: małżeństwa, związki, w których brak sporów, jest martwy i może łatwo ulec rozbiciu, bo nie był "trenowany na kryzysach", nie wykształcił wspólnej dla partnerów metody ratunkowej...

Serdecznie pozdrawiam.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Berenika97 Tak, to prawda! Kształtowanie człowieczeństwa w istocie ludzkiej jest prawie zawsze bolesne i takowe pęknięcia  są do tego potrzebne. :)

[wiedźma]

@Berenika97 Z pęknięcia rodzi się siła. Rozpacz i to co boli zostaje zapisane na marginesie. Teraz jest źle, ale to nie jest koniec - to jest początek. Po bólu, po każdej " burzy " rodzi się nowa wersja siebie, której jeszcze nie znasz i otwiera drzwi do " nowe". 
Pozdrawiam z zachwytem, bardzo wartościowy wiersz. Uściski 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Świetny opis depresyjnego zacieśnienia i manipulacji, jakiej dokonuje mrok, każąc nam wierzyć, że nie ma już żadnego „jeszcze”. Ale dajesz nadzieję na końcu wiersza - następuje wyzwolenie, bo pęknięcie nie jest końcem świata, lecz warunkiem koniecznym, by to, co w środku, mogło się wreszcie narodzić.

 

Pozdrawiam serdecznie

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tak głęboką i piękną interpretację. Masz rację - pisząc ten wiersz, nie myślałam o Platonie, ale to właśnie jest fascynujące w poezji, że tekst może otworzyć się na sensy, których autor sam nie przewidział. Twoje odczytanie - rozpacz jako fałszywy język, pęknięcie jako początek przebudzenia, a nie tylko wyjście z bólu - dodaje wierszowi innego wymiaru. Bardzo dziękuję, że podzieliłeś się tą refleksją. To jeden z najpiękniejszych komentarzy, jakie otrzymałam.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Waldemar_Talar_Talar

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję Ci bardzo za te słowa - to piękny komplement, że wiersz "sam się obroni". Cieszę się, że tak go odebrałeś. Pozdrawiam serdecznie! :) 

@LessLove

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tę refleksję - bardzo ciekawe spojrzenie, żeby potraktować kryzys jako coś, co można "wytrenować", tak jak w związkach, o których piszesz. To poszerza sens wiersza poza samą rozpacz jednostki - pokazuje, że pęknięcie i przebudowa dotyczą też relacji między ludźmi. Dziękuję, że wiersz skłonił Cię do takich przemyśleń.

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

[Berenika97]

@Wiechu J. K.

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za te słowa - cieszę się, że tak to odczytujesz. Masz rację, że te pęknięcia, choć bolesne, są częścią kształtowania się człowieka. 

 

Serdecznie pozdrawiam. :)

@wiedźma

 

Bardzo dziękuję!

Dziękuję Ci  za te słowa. Bardzo podoba mi się to, co piszesz o "nowej wersji siebie" - to piękne dopowiedzenie tego, co chciałam przekazać przez pęknięcie i margines. I to, że mrok nazywał drzwi ścianą, a Ty przypominasz, że po burzy te same drzwi otwierają się na nowe - to zamyka wiersz tak, jak powinien się zamykać. Dziękuję za tak wartościowy komentarz.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za tak trafne odczytanie - to "depresyjne zacieśnienie" nazwane wprost pokazuje, że wiersz oddaje coś bardzo realnego, nie tylko metaforycznego. Cieszę się, że finał zadziałał jako wyzwolenie - że pęknięcie odczytujesz jako warunek narodzin, a nie zagrożenie.

Serdecznie pozdrawiam. :)

@Simon Tracy @Wochen @Poet Ka 

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :)