Farba rozlała się w słowach

[Benjamin Artur]

Może jestem

na pięciolinii,

jak te ptaki

na drutach.

 

Może to jest

melodia lata,

lecz nie wiem,

czy wybrzmi.

 

Ktoś tak mnie

próbował malować,

lecz farba rozlała się

w słowach.

 

Myślę, że właśnie taki jestem,

lecz nie wiem,

czy jestem.

 

I najbardziej lubię

te sny,

w których nie ma wojen.

 

I najbardziej lubię

te sny,

w których nie ma przemocy,

a na końcu

jesteś Ty.

 

Choćbym nie wiem,

jak zaklinał

te wszystkie dni,

 

tam,

na pięciolinii,

się ziścisz

i będziesz Ty.

 

Kluczem wiolinowym

zepniesz swe włosy.

 

Ósemkami

przebiegniesz

wprost do ogrodu.

 

Przycupniesz

na róży,

a ja się przyjrzę.

 

Myślę, że właśnie taki jestem,

lecz nie wiem,

czy jestem.

 

Może rozpoznasz

mnie w nich.

[Charismafilos]

@Benjamin Artur

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

no to jest pięknie! :)

[Benjamin Artur]

@CharismafilosCieszę się, że Ci się podoba.  Dziękuję za dobre słowo. :)

 

[aff]

Ładnie. Może się spodobać życzliwej osobie :)

Pozdrawiam:)

[Benjamin Artur]

@aff Dziękuję. To już całkiem sporo.  Życzliwość jest dobrym miejscem do czytania poezji. Pozdrawiam serdecznie! :)

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Piękny wiersz! 

Motyw pięciolinii i ptaków jako nut to świetny punkt wyjścia, który płynnie przechodzi w rozważania o tożsamości („farba rozlała się w słowach”). 

Metafory muzyczne w końcówce - spinanie włosów kluczem wiolinowym i zbieganie ósemkami -  są piękne. Z kolei powracający refren („lecz nie wiem, czy jestem”) nadaje całości głęboki, egzystencjalny rys. 

Zatrzymuje na dłużej - bardzo mi się podoba. :) 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Bardzo dziękuję. Cieszę się, że te obrazy i powracający refren wybrzmiały tak, jak je czułem podczas pisania. Dziękuję za uważną lekturę i piękny odbiór. Pozdrawiam serdecznie! :)