Sztorm

[wiedźma]

Wiatr uczył mnie

że burza zaczyna się w ciele.

Krzyk nie zawsze ma dźwięk.

Czasem to westchnienie.

 

Nazywał się winą.

Wstydem.

Był nocą

gdy fale wchodziły

mi pod skórę.

 

Latami płynęłam

z zamkniętymi oczami.

Wieczność.

Szum.

Skały w środku

prosiły o dotyk.

 

Aż przestałam płynąć.

Położyłam się na dnie.

I usłyszałam.

Ciszę.

Tak głośną,

że pierwszy raz

poczułam siebie.

 

W tej ciszy-

dłoń.

Nie pyta.

Nie żąda.

Tylko prowadzi.

 

I szepcze:

już bezpiecznie.

Już po sztormie.

Możesz oddychać.

 

Wiem.

Sztorm nie wróci.

Bo to ja teraz

poruszam wodą.

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@wiedźma to jest ten moment! Przemiana bohatera!

Kolejny naprawdę dobry wiersz z Morskiej pustelni :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - 

W tej ciszy-

dłoń.

Nie pyta.

Nie żąda.

Tylko prowadzi. - bardzo mi się podoba ten moment wiersza - 

                                                                                                                Pzdr.niedzielnie.

[LessLove]

@wiedźma Poetycko bardzo wartościowy wiersz. Życiowa cena bywa wysoka, ale bywa konieczna i ostatecznie warta zapłaty.

[Charismafilos]

@wiedźma i jeszcze mi się skojarzyło... gdzie jest na morzu najbezpieczniej w czasie sztormu?... :)

[wiedźma]

@Charismafilos " Na dnie nie ma już masek. Nie ma kogo udawać. Jest tylko prawda. I od niej zaczyna się uzdrowienie[ C. Jung]. 

Dziękuję za komentarz;) 

 

 

 

 

@Waldemar_Talar_Talar to piękny moment dla każdego, kto potrzebuje pomocy. Taka dloń to obecność  bez presji i bez warunków. 

Dziękuję Waldemarze, pozdrawiam z morskich klimatów ;) 

 

 

 

 

 

@LessLove  przyszła mi do głowy parafraza " Traktatu Poetyckiego " Cz. Milosza:

Byłem ocalony. Wiedziałem. Cena byl wysoka .

 

Dziękuję 

 

Edytowane 12 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@Charismafilos w klimacie tego wiersza - 

 

Marynarz odpowiedziałby, że na dnie, nie ma tam fal, to jest strefa bezpieczeństwa dla morskich stworzeń. 

[Marek.zak1]

@wiedźma Pod wodą niewątpliwie nie ma szumu, fal i nie tylko, nie trzeba zmagać się z wiatrem, falami i można ze sobą po prostu być. Osobiście lubię pływać przy wysokich falach, bo jak się dobrze skoordynuje wyskok, to można parę metrów w powietrzu polecieć, a można też zanurkować i wtedy wiatr nie przeszkadza. Wiersz życiowy, raz fale, przeciwny wiatr, i jest chęć, pokusa refleksyjnego poleżenia na dnie. Pozdrawiam M 

[Berenika97]

@wiedźma

 

Trudne emocje - poczucie winy i wstydu - zostały tu przełożone na fizyczne doznania (ciało, skóra, dotyk, oddech). Motyw dobrowolnego zejścia na dno jako momentu katartycznego, w którym cisza pozwala na nowo "poczuć siebie", robi duże wrażenie.

W puencie - podmiot liryczny przestaje być ofiarą lecz jest kreatorem własnej przestrzeni.

 

Bardzo piękny tekst! 

 

 

 

Edytowane 52 minuty temu przez Berenika97 (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@wiedźma wiersz ku głębokiej refleksji, 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten fragment jest wg.mnie genialny i napewno się we mnie utrwali. 

 

Całość rewelacyjna.  Piękne pisanie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[wiedźma]

@Marek.zak1 Marku dziękuję za bardzo trafny komentarz. Masz rację, czasem jednak jest i tak, że trzeba upaść na samo dno, żeby posłuchać ciszy. 

Bardzo cieplo Ci dziękuję, pozdrawiam 

 

 

@Berenika97 to wspaniałe uczucie mieć takiego Czytelnika, który zawsze trafnie odczyta intencje. Bardzo serdecznie Ci dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

@viola arvensis Violu czasem warto przestać płynąć i spaść na dno, posłuchać ciszy i przyjąć pomocną dłoń.  

Dziękuję Ci bardzo za docenienie treści, uściski 🪻

Edytowane 23 minuty temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)