BYŁ RAZ POETA

[LessLove]

 

 

BYŁ POETA

 

Był raz poeta, który liczył gwiazdy

Obmierzał skrzętnie własną miarą ducha

Media doniosły - z relacji sąsiadów

Że szukał skarbów - genius loci śladów

Na osiedlowym niewielkim śmietniku

W teczkach i pudłach znajdował bez liku

Cuda wynosił z tej banalnej pleśni

Lecz nie zostawił o sobie ni pieśni

A ledwo truchło - w komunalnym grobie

 

Mówią, że kochał w cudzych myślach grzebać

Że się potrafił kochać w starych wzorach

Które znajdował w cudzych pamiętnikach

W pudłach i teczkach pośród stęchłych kwitów

Rachunków bez sumienia i plikach bez kliku

On je usynowił i zabrał do domu

Nikomu nie wydał - aż po kres tchnienia

Z nich czerpał piękno swojego natchnienia.

 

Edytowane 11 godzin temu przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@LessLove

...

poeta odszedł 

do Światłości 

tam teraz gości 

pełen radości 

 

nowe myśli 

w słowa ubiera 

już mu nic 

nie doskwiera

...

Pozdrawiam serdecznie

miłego dnia 

[LessLove]

@andrew Wreszcie natchnienia ma pod dostatkiem, chodzi zdumiony z otwartymi ustami i żywi się światłem Pana.

[Charismafilos]

@LessLove trochę zmęczony ten poeta ;) ale to dobry stan, dla natchnienia ;)

[wiedźma]

@LessLove To mocny i dosadny tekst, wiele kontrastów ...Odbieram ten wiersz rodzaj  słowa na kamieniu,jako  ostatnie wersy atramentem na papierze poety. Kluczowym motywem jest tu jego geniusz i niewidzialność - mierzył gwiazdy a skończył samotnie w komunalnym grobie. Żył cudzym życiem,  ale nie po zostawił " ni pieśni" .Można tu wyczytać, że prawdziwa poezja to " cuda z banalnej piesni". Całość  jest nie tylko melancholijna ale także ostrzega i wywołuje podziw. Ten poeta nie tylko " wyjmował " piękno  ze śmietników a  przede wszystkim zapomniał  uratować siebie i swoją spuściznę.  Ostatnie dwa wersy świadczą o tym, że oddychał tym aż do śmierci,  lecz nikomu tego nie pokazał.  Tajemnice zabrał do grobu .

Dzięki, że przypominasz żeby nie tylko grzebać, ale i zostawiać to, co nasze. 

Pozdrawiam 

[Charismafilos]

@LessLove tak jeszcze tylko z lingwistycznej perspektywy:

Sformułowanie grzebać po śmietnikach, nabiera nowego wymiaru ;)

Edytowane 16 godzin temu przez Charismafilos (wyświetl historię edycji)

[violetta]

Pewnie po butelki :)

[LessLove]

@wiedźma  Wnikliwa Czarująca, jak zwykle rozbierasz rzeczy dokładnie. Dziękuję. 

Poeta żywi się głównie poezją, cudzą i własną, a w składzie krwi z pewnością jest widoczna ta dieta, tylko brak odpowiednich odczynników - kwestia czasu. Na razie nauka zajmuje się ulepszaniem rakiet balistycznych :-) Serdecznie Pozdrawiam

@Charismafilos Już rozpoczął turnus "wiecznego odpoczynku", to dobrze mu zrobi :-)

@violetta Natchnienie może wymagać różnych mediów ciecze, używki i... muzy - KOBIETY (znów oburzę Domi?) 

[Berenika97]

@LessLove

 

Świetny, słodko-gorzki obraz poety-archeologa codzienności. Piękny jest ten kontrast między sięganiem gwiazd a „banalną pleśnią” osiedlowego śmietnika. Jest w tym wierszu przejmujący tragizm - postać kogoś, kto ratował od zapomnienia cudze historie i nadawał im nowe życie, samemu odchodząc w całkowitej anonimowości.

Gry słowne i zderzenie poetyckiej wrażliwości z bezduszną prozą życia robią ogromne wrażenie. Zostaje w pamięci na długo.

 

[LessLove]

@Berenika97 Dziękuję Ci, Ber. To fragment większej całości połączonej tematem dziedzictwa po poecie, zbyt długiej na raz, ale obiecuję kolejne elementy układanki :-) 

@Charismafilos Prawda, bo wygrzebywał to, co pogrzebane... A obiecuję drugi podobny drobiazg para poetycki na temat schedy po poecie "SECOND HAND". dziękuję za to spostrzeżenie. Serdecznie Pozdrawiam.

[LessLove]

@andrew

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Bardzo wartościowy komentarz-wiersz napisałeś. Dziękuję. Jest świetnym epilogiem. To ja dodam od siebie:

 

A w Światłości, jest obawa,

Już mu żadna ludzka sława

Ani honor niepotrzebne

Bogu nuci hymny zwiewne...

Edytowane 12 godzin temu przez LessLove (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Odbieram ten wiersz jako bardzo liryczny, ale tez i bardzo smutny. To przejmujące, gdy trud i piękno istnienia nie pozostawia widocznego śladu - dlatego często o ten ślad też trzeba zadbać, choć to mało poetyczne...

Czy ten wiersz ma jeszcze jakiś ukryty przekaz, drugie dno...?

 

 

[.KOBIETA.]

@LessLove

 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

ależ skąd!

używki i kobiety bardzo w Twoim stylu Braciszku

 

myślę, że jednak bezpieczniej liczyć gwiazdy!? 

 

 

[LessLove]

@WarszawiAnka Taki jest, ironiczny i smutny. To wynik obserwacji znajomych - poetów, którzy tak zakochali się w słowie, głównie własnym, że grzeszyli zamykaniem oczu na cud dnia powszedniego i spotkanie każdego/ przechodnia. To... świętokradztwo.

@.KOBIETA. Z(a)liczanie kobiet nigdy nie było w moim stylu. Wierność zakochanej kobiecie jest dla mnie święta... A wierność Tej kobiecie cudowna duchowo, a nawet... podniecająca, wobec pokus świata (innych kobiet).

[WarszawiAnka]

@LessLove: Dziękuję.

 

 

[karenka]

Piękny i smutny wiersz i bardzo ciekawy portret poety, który dostrzegał wartość tam, gdzie inni widzieli jedynie niepotrzebne rzeczy...pozdrawiam serdecznie*)

[Sylwester_Lasota]

Znałem takiego.

Pozdrawiam