Dożywocie

[Whisper of loves rain]

Miłość przyszła cicho, jak światło wśród ścian,
Niosła w dłoniach wiosnę i pachnący łan.
Przysięgała: „Wiecznie”, szeptała: „Już świt”,
A pod białą różą dojrzewał jej świt... i zgrzyt.

 

Nie widziałem noża, co ukrył się w śnie,
Bo największe rany nie rodzą się we krwi.
Rosną z czułych spojrzeń, z milczenia co dnia,
Aż serce umiera, choć ciało wciąż trwa.

 

Kiedy przyszła zdrada, nie krzyknęła: „To ja”.
Miała uśmiech dziecka i niewinny blask dnia.
Świat bił gromkie brawa, wierząc w piękny gest,
Tylko jeden grób znał, kto naprawdę kim jest.

 

Na mogile miłości zakwitł czarny bez,
Deszcz nauczył kamień najgorętszych łez.
Ludzie mówią: „Minie”, czas odpowie: „Nie”.
Bo są śmierci, co chodzą… i mieszkają w człowieku.

 

Nie każdej przysiędze powierzaj swój los,
Bo pod pieśnią aniołów dojrzewa też głos.
Są wyroki bez sądu, bez kata i krat —
Żyjesz jeszcze na ziemi, lecz umarł twój świat.

[Charismafilos]

@Whisper of loves rain ogólnie ciekawy wiersz fajne środki jedynie z rytmem nie co mi zgrzyta. Ale to moja osobista opinia. Temat i pomysł dobry!

[Alicja_Wysocka]

@Whisper of loves rain „Nie każdej przysiędze powierzaj swój los” 

- ten wers zostaje.
A jednak bywają takie chwile, kiedy wybieramy zaufanie.
I nawet jeśli coś potem pęka, zostaje pamięć, że było w tym coś pięknego.

[Moondog]

@Whisper of loves rain "nosisz w sobie jedno życie nosisz w sobie wiele śmierci" 

[Berenika97]

@Whisper of loves rain

 

Bardzo poruszający tekst. Przejście od jasnych obrazów z pierwszej zwrotki (wiosna, światło) do mroku i zdrady robi ogromne wrażenie. Niesamowity jest  wers- "Bo są śmierci, co chodzą… i mieszkają w człowieku". Oddaje całą prawdę o bólu po stracie złudzeń i wewnętrznej pustce.

Puenta wiersza jest przejmująca - najgorsze są te wyroki, po których trzeba dalej fizycznie funkcjonować, choć "umarł twój świat". Zmusza do refleksji nad tym, komu powierzamy swój los.

[Whisper of loves rain]

@Berenika97 Dziękuję za piękną interpretację. Właśnie o takim bólu próbowałem napisać – o śmierci, która nie zabiera życia, lecz odbiera zaufanie, wiarę i część samego siebie. Cieszę się, że ten wers wybrzmiał tak, jak go czułem podczas pisania.

@Charismafilos Dzięki za konstruktywną opinię. Cieszę się, że temat trafił. Z rytmem jeszcze powalczę – czasem autorowi trudno wychwycić wszystko po wielu poprawkach. Dobrze mieć świeże spojrzenie.

@Moondog A każda z tych śmierci zostawia w nas inny grób… Dziękuję.