Gdzie rdzewieją miecze: 111. Łuk bogów

[Łukasz Jurczyk]

111. Łuk bogów

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Podeszła ostrożnie —
jak zwierzę, które czuje
ogień pod piaskiem.

 

2.

 

Mówi coś po swojemu.
Brzmi jak wiatr
w pustych łożyskach.

 

3.

 

Wskazuje na machinę.

Chyba mnie pyta,
czy to łuk bogów.

 

4.

 

Pokazuję jej dźwignię —
dotyka ją
jak struny starego instrumentu.

 

5.

 

Pyta wzrokiem,
czy to naprawdę
może zabić miasto.

 

6.

 

Wyjmuje swój łuk —
drewno krzywe,
ale śmierć prosta.

 

7.

 

Odeszła w stronę obozu.
W powietrzu został
zapach kurzu i żywicy.

 

8.

 

Nie wiem,
czy coś się zaczęło,
czy tylko skończyło.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Pierwsze, co przyszło mi do głowy -  technologia oddala nas od odpowiedzialności za przemoc.

Jej łuk zabija jedno życie, machina - całe miasto. Może właśnie o to chodzi w podbojach - im większa siła, tym mniej twarzy tych, którzy giną. Zostają tylko statystyki. Bardzo uniwersalny fragment. 

 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu ukazuje zderzenia dwóch światów.

Wiersz opiera się na silnym kontraście między zorganizowaną, zaawansowaną machiną wojenną a rdzenną, bliską naturze kulturą.

Katapulta dla nieznajomej jest narzędziem nadludzkim - „łuk bogów” - coś niepojętego, zdolnego „zabić miasto”.

Łuk kobiety to technologia prymitywna, rdzenna, indywidualna.

Bardzo podoba mi się fraza "Wyjmuje swój łuk - drewno krzywe, ale śmierć prosta."

Oba narzędzia przynoszą śmierć.

Oboje posługują się różnymi językami, więc ich komunikacja opiera się na gestach, spojrzeniach i zmysłach. Kobieta dotyka dźwigni machiny jak „strun starego instrumentu”- wojna ma tu swoją własną, mroczną „muzykę”. Pojawiają się zapachy i dźwięki natury.

Końcowa strofa - to wyraz dezorientacji i zawieszenia w czasie. Spotkanie wroga (lub obcego) twarzą w twarz na chwilę przed bitwą burzy w żołnierzu jego ramy pojęciowe.

Ładne niedopowiedzenie.

Piękny tekst!

 

Zniknęła w obozie. Czuć żywicę w dali.

Zostałem przy dźwigni, niepewny i niemy.

Nie wiem, czyśmy wojnę dzisiaj wywołali,

Czy właśnie na zawsze z nią się rozstajemy.