Gdzie rdzewieją miecze: 109. Fort z gliny

[Łukasz Jurczyk]

109. Fort z gliny

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Ściany popękane —
zostały tylko
linie dawnego strachu.

 

2.

 

Dziewięciu mężczyzn,
siedem chorób
i jedna katapulta.

 

3.

 

Zardzewiała,
ale bardziej niż metal
zużyliśmy się my.

 

4.

 

Dowództwo o nas zapomniało.
Nie winię ich.
Ja też bym zapomniał.

 

5.

 

Jesteśmy jak kamienie
przy drodze:
można minąć, kopnąć, splunąć.

 

6.

 

Brak rozkazów.
Więc pilnujemy ciszy
i much.

 

7.

 

„Nie wychodzić za daleko” —
osobliwa mądrość,
gdy wszędzie jest za daleko.

 

8.

 

Śmieję się cicho.
To jedyny dźwięk,
który pasuje.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

W tej części są ukazane prawdziwe koszty utrzymania imperium z perspektywy operatora katapulty.

 

Żołnierze zostali zostawieni jako garnizon w nic nieznaczącym, glinianym forcie.

Narrator stwierdza, że ludzie są już tylko nosicielami chorób i zużyli się, są dodatkiem do rdzewiejącej maszyny i stali się podobni do przydrożnych kamieni. To przejmujący obraz całkowitej utraty godności i podmiotowości.

 

Narratora charakteryzuje apatia - pogodzenie się ze swoim losem czyli  z pilnowaniem ciszy i much. Wojna zamienia się w groteskę.

 

Wers -„gdy wszędzie jest za daleko” - świetnie oddaje realia kampanii azjatyckiej - dla Macedończyków i Greków był to obszar końcowy znanego im świata.

Dziś po drogach - to około 6 tys km. (od Macedonii do Tadżykistanu ), wówczas nie było takich dróg ani mostów - odległości były ogromne. Więc rozkaz „nie wychodzić za daleko” traci zupełnie sens - i reakcja Narratora jest racjonalną ze względu na absurd sytuacji.

 

Świetny "odcinek" - jak zwykle - zaskakujący tematyką.  :) 

[WarszawiAnka]

Niech zardzewieją nam miecze,

a forty porosną trawą.

niech dawno przebrzmiałą sławą

historia mury powlecze;

ten tylko ciszę usłyszy,

kto umie pilnować ciszy...

[Łukasz Jurczyk]

@WarszawiAnka

 

Niech glina nauczy deszczu,
jak znika to, co wzniesiono.
Wy pytacie: „gdzie był strażnik?” —
ja: „który z zapomnianych?”

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

W takcie powstania Spitamenesa Sogdiana była usiana garnizonami i posterunkami macedońskimi, by dorwać nieuchwytnego wroga. Niektóre musiały się czuć bardzo samotnie :) To będzie krótka historia o jednym z nich.

 

Pozdrawiam

 

 

[WarszawiAnka]

@Łukasz Jurczyk : Dziękluję.

[WarszawiAnka]

@Łukasz Jurczyk:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[WarszawiAnka]

@WarszawiAnka : @Berenika97: Dziękuję. 

 

 

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Demitologizujesz i słusznie  wielkie podboje Aleksandra, w których prawdziwym wrogiem żołnierzy nie jest obca armia, lecz zapomnienie, rdza, choroby i nieskończona przestrzeń.

Jak zwykle robisz to znakomicie!

 

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Człowiek jest sam.
Dopiero na końcu
zauważa, że zawsze.

 

Pozdrawiam