Gdzie rdzewieją miecze: 108. Szturm przez pustą rzekę

[Łukasz Jurczyk]

108. Szturm przez pustą rzekę

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Weszliśmy
wyschniętym korytem —
nikt tam nie patrzył.

 

2.

 

Sogdowie walczyli
tak, jakby śmierć
miała ich ominąć.

 

3.

 

Jeden padał.
Drugi brał jego broń.
Trzeci już czekał.

 

4.

 

Stary człowiek
rzucił we mnie kamieniem.
Pomyślałem o moim ojcu.

 

5.

 

Widziałem,
jak głaz trafił króla —
i zrobiło się cicho.

 

6.

 

Wstał.
Spojrzał na miasto.
Potem wydał wyrok.

 

7.

 

Skręcałem w ulicę.
Ktoś umierał.
Skręcałem dalej.

 

8.

 

Kobiety wyły,
jakby chciały
rozerwać niebo.

 

9.

 

Wszystko było nasze.
Nawet krzyk,
który nie był nasz.

 

10.

 

Znalazłem medalion.

Mały brąz. Czyjaś twarz.
Czyjaś pamięć pod butem.

 

11.

 

Spiżowa twarz
nie miała ust.
Nie musiała mówić.

 

12.

 

Dziecko z dzidą w drzwiach –
wbiłem ją w drewno, nie w pierś,
i poszedłem dalej.

 

13.

 

Ktoś podał mi wodę
po wszystkim –
nie pytałem z czyjej studni.

 

14.

 

Spod paznokci
najtrudniej
wypłukać krew.

 

15.

 

Miasto leżało —
jak zwierzę,
któremu odcięto łeb.

 

16.

 

„Żyjący bogowie”
– ktoś szepnął –
„nie mają litości”.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Byłam ciekawa jak przedstawisz to sprytne zagranie Aleksandra, aby zdobyć Cyropolis.

Narrator jest weteranem - zabija bez emocji, ale w dwóch momentach wykazuje ludzkie odruchy. Kiedy stary człowiek rzuca w niego kamieniem, Agrianin nie czuje gniewu, lecz przypomina sobie ojca. To moment empatii wobec wroga. I oszczędzenie dziecka z dzidą. To pokazuje, że nawet w centrum rzezi żołnierz zachowuje resztki własnej woli.

 

Świetnie wykorzystałeś fakt zranienia króla. Po uderzeniu go kamieniem - jest rozkaz wymordowania miasta. A w puencie tytułowanie Aleksandra „żywym bogiem” traci sakralny charakter. Staje się synonimem okrucieństwa.

 

Świetna jest strofa - „Wszystko było nasze. Nawet krzyk, który nie był nasz”. Zdobywcy przejmują nie tylko ziemię i mury, ale zawłaszczają sam ból i cierpienie pokonanych. Zwycięzca ma monopol na historię.

 

Motyw krwi pod paznokciami, której nie da się zmyć, to uniwersalny symbol winy (przypominający motywy z „Makbeta”). Pokazuje, że choć bitwa się skończyła, wojna w umyśle żołnierza będzie trwać.

Porównanie zdobytego miasta do „zwierzęcia, któremu odcięto łeb” - to surowa, rzeźnicka dosłowność.

Zimny, ostry i genialnie napisany tekst.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Kolejne miasto zmiażdżone w żarnach historii.

 

Pozdrawiam

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Odarłeś wojnę z jakiegokolwiek "romantyzmu". Zamiast eposu o bohaterach mamy tu perspektywę "trybika" w maszynie do zabijania, który próbuje zachować resztki człowieczeństwa (scena z dzieckiem). Bardzo mocne i zostające w głowie. Niezwykły jest Twój poemat!

[Łukasz Jurczyk]

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Zwyciężyli.
Miasto straciło głos.
Resztę nazwano chwałą.

 

Pozdrawiam