Staloryt

[Berenika97]

Monotonia zawisa

jak dym

nad spokojem.

Ołowiane chmury

wypluwają myśli

pełznące kroplami

po szybie.

Sny - topniejące fotografie

i chropowate wspomnienia

rozmazują cienie postaci,

oderwane od stóp

i wędrujące we mgle.

Szare komórki nadal

mieszają

czerń i biel.

Komponują grafitowe odczucia.

Jabłka szarej renety

nie znają smaku smutku.

 

[Gra-Budzi-ka]

@Berenika97Świetne.

Przypomniały mi się Kwiaty Polskie Tuwima:

"O, siwa mgło! O, srebrna mgło!
O, szara mgło! O, mgło bez końca!
Jakbym przez zadymione szkło
Przyglądał się zaćmieniu słońca:"

[andrew]

@Berenika97

...

może

może nie było fajerwerków 

ale przecież 

przecież 

one u nikogo 

nie trwają wiecznie  

 

gdy tak spojrzę ...

raźniej na duszy 

i to moje wczoraj 

nie czuje chłodu 

 

przypomina sobie 

i ogień 

och nie raz ...

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego popołudnia 

Edytowane 4 godziny temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Podobają mi się te Twoje odcienie szarości. „Jabłka szarej renety” to obraz, który zostaje w pamięci. Są ponadczasowe i wprowadzają do wiersza subtelny, już niemal jesienny klimat. Piękny utwór. Pozdrawiam serdecznie.

[Radosław]

Bardzo mocna i wymowna puenta, która podkreśla ciężar całego wiersza.  

 

 

[Wiechu J. K.]

@Berenika97 Stalowa sztuka i kwaśne jabłka.

[Poet Ka]

@Berenika97

 

w mistrzowski sposób oddajesz kondycję człowieka i przyrody, posługując się monochromatyczną paletą barw

 

subtelnie operujesz odcieniami szarości i grafitu, co przywodzi na myśl staloryt i starą fotografię

 

ceną za refleksyjność jest melancholia, która prowadzi do konstatacji na temat obojętności natury

Edytowane 46 minut temu przez Poet Ka (wyświetl historię edycji)