stan surowy

[tetu]

odrzucam po tobie święte prawdy
puste słowa i ciepłe dłonie

 

dopiero gdy zmarzniesz do szpiku
i nikt nie przyjdzie ogrzać cię kłamstwem

 

zrozumiesz że człowiek 
nie zaczyna się od lustra
a od pękniętej pięty
soli na koszuli —
strachu z posmakiem octu

 

bez wszystkich masek
o cudzych oczach
poczujesz 
właściwy ciężar

 

i zrodzi się cisza

 

z której znowu będzie można
ulepić człowieka
 

[Charismafilos]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

chyba znam tez stan.

 

Daje do myślenia, coś jest głębiej.

[viola arvensis]

@tetu Dojrzały, piękny tekst.

Gratuluję.

[Poet Ka]

@tetu zinterpretowałam sobie na dwa sposoby...podoba mi się, bo tchnie prawdą

Edytowane 10 godzin temu przez Poet Ka
literówka (wyświetl historię edycji)

[Bożena De-Tre]

@tetu Tylko żeby zrozumiał-:)

mądry tekst

z przekazem

czasami trzeba „ zamrozić”-:)

Dobry wiersz

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[hollow man]

@tetu

Rozumiem co chcesz powiedzieć i pewnie wielu ludzi chciałoby takiego 'resetu'. Mam wrażenie jednak, że to równie piękna jak niemożliwa koncepcja. Brzmi trochę jak 'ucieczka od siebie poprzez powrót do siebie'. Może dlatego, że składamy się z tego wszystkiego - z masek o cudzych oczach, opowieści luster, strachu, ale też ciszy, tego 'surowego rdzenia', pękniętej pięty, soli... Może wyrugowanie któregokolwiek z tych elementów uczyniłoby nas ludźmi mniej?

[andrew]

@tetu

...

budujemy

jego wizje

z klocków lego

z gotowych elementów

które byle powiew ...

 

a on

on jest z gliny

 

ona

ona potrzebuje

innego spojrzenia

 

można z niej  ...

mieć nie tyko pomnik

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 1 godzinę temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@tetu

 

Rewelacyjny wiersz. Odziera ze złudzeń, pozbawia masek i rzuca prosto w bolesną prawdę. Motyw powrotu do formy ("ulepić człowieka") z absolutnej ciszy po odrzuceniu kłamstw robi wielkie wrażenie. Zero zbędnych słów, sama esencja autentyczności. Super! 

[Migrena]

@tetu

 

rzadko   spotyka się teksty które tak oszczędnymi środkami mowią o tak głębokiej rzeczy że  czasem trzeba utracic wszystko co o sobie wiemy aby po raz pierwszy naprawdę się spotkać

 

człowiek w Twoim wierszu nie zostaje odnaleziony w doskonałosci ale w swojej kruchości i właśnie   tam odzyskuje własny  kształt

 

i to byłoby na tyle:)