Gdy wiersze przestają mówić

[Mitylene]

Nieruchomieją w apatycznej formie lirycznej
i zastygają w obłokach niedomówień

tracą powoli barwy
tuląc szarość minionych snów

na koniec milkną w dokolnej ciszy
prosząc zegary o jeszcze jedną chwilę

nasączoną szeptem niewypowiedzianych słów.

 

Autor fotografii: Mirela Lewandowska
 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 16 godzin temu przez Mitylene (wyświetl historię edycji)

[karenka]

świetny utwór z poetycką nutką... niewypowiedziane słowa zostają z czytelnikiem na długo...pozdrawiam serdecznie

[violetta]

@Mitylene tak się chować gdzieś :)

[Mitylene]

@violetta ja się nigdzie nie chowam tylko po górach wędruję i weny szukam ;) Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[violetta]

@Mitylene fajnie sobie znaleźć drogę:)

[Mitylene]

@violetta a może ta droga odnalazła mnie? Jedno jest pewne weny odnaleźć nie mogę. Coś tam próbuję pisać, a potem kreślę i wyrzucam do kosza, a raczej do plecaka:) 

[violetta]

@Mitylene myślę, że każdy tak ma:)

[Stary_Kredens]

Ładne, liryczne

Pozdrawiam serdecznie kredens 

[Berenika97]

@Mitylene

 

Nastrojowy, autotematyczny wiersz o wygasaniu poetyckiego natchnienia. Obraz "obłoków niedomówień" i próśb kierowanych do zegarów dobrze oddaje stopniowe milknięcie. Paradoksalne jest to, że sam wiersz staje się tym "szeptem niewypowiedzianych słów", o którym mówi - mimo tematu milczenia, udaje mu się coś ważnego wypowiedzieć. Świetny!