Parkowy poeta.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Parkowy poeta”

 

Usiadł na ławce pośród starych kniei,

gdzie park w zieleni szeptem koił świat.

Z kieszeni wyjął notes pełen nadziei,

by schwytać słowa, które niesie wiatr.

 

I wtedy usłyszał cichy, dziwny ton,

jak gdyby ktoś mu czytał świeży wiersz.

Nie było nikogo — tylko liści plon,

co szeptem splatał niewidzialną pieśń.

 

Spojrzał wokół siebie w każdą stronę,

lecz pustka tylko trwała pośród drzew.

Czyżby gałęzie były ożywione?

Czy las przemawiał? Czyż to jego śpiew?

 

Na tej ławce siadał przecież tyle lat,

a dzisiaj park przemówił pierwszy raz,

jakby otworzył jakiś tajny świat,

skrywany cierpliwie po dzisiejszy czas.

 

Wyjął zielony notes, ołówek w dłoń

i wsłuchał się w milczenie leśnych dróg.

Natchnienie miękko spłynęło niczym toń,

jak dar, który nagle zesłał mu Bóg.

 

Lecz znów usłyszał niewyraźny szept,

rozglądał się daremnie poprzez gęsty cień,

jakby ktoś obok cicho składał rym,

a park odpowiadał jemu w liści drżeń.

 

— To zwidy chyba... albo leśny czar?

— Chochliki stroją sobie ze mnie żarty?

Pytał ciszę, zapatrzony w lasu jar,

lecz echo wróciło w swój notes otwarty.

 

Gdy wszystko ucichło, westchnął cicho sam:

„To tylko wyobraźni cichy głos.”

I wzrok uniósł ku niebu ponad las,

gdzie obłok niósł poezji lekki los.

 

Wtem przyszła myśl jak jasny letni brzask,

a ołówek zatańczył w jego dłoni.

„Szła ścieżką dziewczyna, piękna niczym blask,

którą poranek w złotych barwach chronił.

 

Mówiła wierszem, jakby każdy krok

był nutą zapisaną w leśnym śnie.

Deszcz ozdabiał jej włosy, zakręcając lok,

a słońce wplotło tęczę w jej jasny dzień.

 

Szła coraz wolniej poprzez mokry szlak,

gdzie błoto więziło zmęczone nogi.

Już nie płynęła lekko niczym ptak,

lecz brnęła cicho przez leśne bezdrogi.”

 

Nagle poeta ocknął się ze snu,

uśmiech rozjaśnił zamyśloną twarz.

— Już wiem, kto szeptał tutaj pośród drzew...

— To wena ci przyszła, właśnie ją masz.

 

Choć dzisiaj rymy były ciężkie jak kamień,

a wers nie zawsze trafiał prosto w cel,

to zabrał z parku przesłanie natchnień,

by w domu stworzyć poetyczną biel.

 

Leszek Piotr Laskowski

Edytowane 11 godzin temu przez Leszek Piotr Laskowski (wyświetl historię edycji)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - czytam i myślę że to twój najlepszy  wiersz jakie dotychczas czytałem - gratuluje weny - 

                                                                                                                                                                   Pzdr.

[karenka]

ujmujący, piękny wiersz- natchnienie często czeka tam, gdzie potrafimy zamilknąć i naprawdę słuchać. i to właśnie widać w tym wierszu...pozdrawiam serdecznie*)

[Poet Ka]

@Leszek Piotr Laskowski naprawdę świetny wiersz 

[Mitylene]

@Leszek Piotr Laskowski cudny wiersz traktujący o akcie tworzenia. A upersonifikowana przyroda świadkiem tego twórczego procesu. Mnie się bardzo podoba! 

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo podoba mi się to płynne przejście od tajemnicy i realizmu magicznego (szepty drzew) do prozaicznego, ale jakże ważnego odkrycia - to po prostu wena. Świetnie uchwycony jest też sam trud pisania w przedostatniej zwrotce.  Pięknie pokazałeś, że inspiracja potrafi przyjść z najmniej oczekiwanej strony, a wena czasem każe pobrnąć przez "błoto", by na końcu dać jasny cel.

Piękny wiersz !

 

I na tej bieli, gdy noc już nastała,

pióro kreśliło zielony sen.

A leśna muza przy oknie czuwała,

by nie uleciał ten cudny  dzień.

[violetta]

@Leszek Piotr Laskowski park to mój drugi dom:)