Róża ta, choć nie potrafi mówić…

[Benjamin Artur]

Krzew ten ptactwu usłużny.

Człowieka raczej czepia się,

nie dając mu nic

prócz tych kilku wersów.

 

Miłosnych.

Krwawych.

Tkliwych.

 

Do czego to podobne?

Chyba tylko do dżumy.

 

Miłości żadnej

nie ma w niej.

 

Róża ta, choć nie potrafi mówić.

 

Krzew ten ptactwu usłużny.

Człowieka raczej czepia się.

 

Kiedy serce się zamknie,

jednym gestem

pomoże je otworzyć

wraz ze wschodzącym słońcem.

 

Oczarowany zapachem

podążysz ku niej,

ściskając ją w dłoni do krwi.

 

Swą miłość zaniesiesz,

by rzucić jej pod nogi.

 

Pokłonisz się.

 

Róża ta, choć nie potrafi mówić.

 

Krzew ten ptactwu usłużny.

Człowieka raczej czepia się.

 

Pocałunkami obłaskawiony

wśród skowronków wrócisz.

 

Będą Ci śpiewać

i nucić

tę miłosną pieśń.

 

Róża ta, choć nie potrafi mówić…

 

 

[violetta]

@Benjamin Artur róże są przepiękne:)

[Mitylene]

@Benjamin Artur ciekawa personifikacja krzewu róży. Nie wpadłabym.na to , że jest on " usłużny ptakom". "Czepianie się człowieka" również jest interesującym zabiegiem, bo to przecież powinno być odwrotnie, że to człowiek " czepia się", tego pięknego krzewu zrywająv cudne róże. W ogóle cały wiersz budzi moje skojarzenia z książką o Małym Księciu i jego sposobie pielęgnacji róży, rozmowie znią itd. 

[Migrena]

@Benjamin Artur

 

dałes nam piękny obraz miłosci która milczy   a jednak zostawia najgłębszy  ślad w człowieku

 

pozdrawiam:)