Może dobrze

[Stukacz]

 

Choćby oczy Twoje mówiły piorunów błyskiem

A serce półprzytomne nieznośnym krzykiem płakało

To i tak nie będzie dla mojego szczęściem, odzyskiem

Bo u siebie zaledwie je dostrzegło, spotkało

 

Teraz deszcz płaczu zasypia w tęskniącej duszy

Choć prawie nie pada, gasi nadzieje kropla po kropli

A ogrom drzemiących w niej wiatrów i burzy

Twojego serca w miłość nie zmieni, nie roztopi

 

W mrok pustki zapada się kilka dróg, możliwości

Głębiej niż można zobaczyć i wyobrazić

Olbrzymie są smutki zawiedzionej miłości

Lecz czy można coś zmienić? Coś poradzić?

 

I mija przyszłość urojona – mgliście i smętnie

Jak tęcza kolorem szepcze ciche modlitwy

Słowa szczere, upojne brzmią ładnie, ponętnie

Jednak ponure i straszne jak myśli gonitwy

 

Mimo to, ta przyszłość co w pustce duszy się błąka

Jest przystanią spokoju i dojrzałości

Przeżyję, choć serce dotknęła bolesna rozłąka

Może dobrze – nie takiej szukałem miłości