jesienna sonata na mapę i busolę

[Rafał Hille]

 

 

   w październiku muchy w terrarium

   między szybami

   wydają ostatnie tchnienie życia

   

   jesień ma te same kolory co

   wyblakłe mapy

   gdzie nie ma zaznaczonych mgieł

   tańczących po zmroku

 

   piece rozpalone na zimę

   naburmuszone powietrzem kaloryfery

   które już spuściły z tonu

 

   drzwi otwierają się i zamykają

   to uciekają jesienne duchy

   na nieoznakowaną trasę podróży

   do sadu, na ulicę, hen za miasto

   jeszcze dalej gdzie nikt nie widzi

   do taktu melodii

   Pani tańczy z Panem, Pan z Hipopotamem

 

 

 

Edytowane 7 godzin temu przez Rafał Hille (wyświetl historię edycji)

[karenka]

Piękny poetycko, klimatyczny wiersz. Jesień ma tu wyjątkowy nastrój i wiele ciekawych obrazów. Pozdrawiam pogodnie*)

[Rafał Hille]

@karenka dziękuje za zajrzenie i ten miły komentarz :) pozdrawiam

[Rafał Hille]

@leszczym dziękuję za odwiedziny ;)

[Berenika97]

@Rafał Hille

 

Niezwykły klimat! Udany miks jesiennej nostalgii z lekkim, surrealistycznym obrazem na końcu. Przejście od mikrokosmosu umierających much do wielkiej ucieczki jesiennych duchów - świetne!

[Rafał Hille]

@Berenika97 dziękuję :) 

[Natuskaa]

Zaciekawiasz... zastanawiam się kto jest tą muchą w terrarium... czy to człowiek? który, kiedy się przeistoczy w wyniku niechybnego nadejścia zimy... wybywa potem na zewnątrz, nawet mimo mrozu... szlaja się po sadach. No pasuje mi tu tak, genialnie.  

Można popłynąć w rozważaniach :)

 

Pozdrawiam

[Rafał Hille]

@Natuskaa Bardzo mi się podoba Twoja interpretacja, wydobylłś niemalże kwintesencję jednego z wymiarów utworu :) dziękuję za odwiedziny i pozdrawiam serdecznie