jesienna sonata na mapę i busolę

[Rafał Hille]

 

 

   w październiku muchy w terrarium

   między szybami

   wydają ostatnie tchnienie życia

   nawet nie wiedzą że to koniec świata

 

   jesień ma te same kolory co

   wyblakłe mapy

   gdzie nie ma zaznaczonych mgieł

   tańczących po zmroku

 

   piece rozpalone na zimę

   naburmuszone powietrzem kaloryfery

   które już spuściły z tonu

 

   drzwi otwierają się i zamykają

   to uciekają jesienne duchy

   na nieoznakowaną trasę podróży

   do sadu, na ulicę, hen za miasto

   jeszcze dalej gdzie nikt nie widzi

   do taktu melodii

   Pani tańczy z Panem, Pan z Hipopotamem