Bez poruszenia

[karenka]

 

Mówiąc czasami jak do pustej ściany,
w której nie zadrży ciche poruszenie,
można by składać najmędrsze wyrazy,
nic to — nie skruszą się twarde kamienie.

 

Skąd to w posągach takie lubowanie,
gdzie nie kołysze się mała rozterka,
i łza nie popłynie po kamiennym licu,
nie zatli się w oku najlichsza iskierka.

 

Mówiąc do serca, a tu serca nie ma,
jedynie opoki twarde jak ze skały,
i te, co drwiną wyrzeźbione usta,
które życzliwie się nie uśmiechały.

 

Wieczne posągi, kwitną złote miasta,
próżność zachłanna tworzy epopeje,
a arystokracja zbrojna jest i twarda,
tobie pozostało mieć tylko nadzieję.

 

Jeszcze się oczy otworzą nikczemne,
i chłodne twarze pobledną z wrażenia,
przecież naprawdę mogło być tak pięknie,
gdyby te serca nie były z kamienia.

[piąteprzezdziesiąte]

@karenka

Złoty cielec i Sodoma.

Ludzie mają błyszczącą, diamentową skórę i złote, metalowe serca. 

Historia lubi się powtarzać...

Dobrze napisany wiersz. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Gosława]

Bardzo mi się podoba taka forma wiersza 

Ja niestety piszę tylko białe wiersze i trochę zazdroszczę tej płynności 

Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[karenka]

@piąteprzezdziesiąte

to prawda co piszesz- dziękuję za gościnę i cenny komentarz...miłego wieczoru życzę*)

@Gosława

Nie ma czego zazdrościć, bo piszesz wspaniale jak na poetkę przystało, ale dziękuję za miłe słowa i Twoją gościnę przy wierszu i również serdecznie pozdrawiam 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - przecież naprawdę mogło być tak pięknie,
gdyby te serca nie były z kamienia. - no właśnie  zdarzają się serca nieczułe twarde jak wspomniany kamień -

Wiersz się podoba refleksyjny - 

                                                          Pzdr.serdecznie.

[Berenika97]

@karenka

 

Piękna metafora kamienia i posągu - od pojedynczej, chłodnej postaci aż po całą zbiorowość zamkniętą w emocjonalnej twierdzy próżności i władzy. Poruszające jest to napięcie między daremnym mówieniem a milczącym kamieniem, które nie chce (albo nie potrafi) odpowiedzieć.

Świetny koniec - cicha nadzieja - "gdyby te serca nie były z kamienia" brzmi jak westchnienie.

Piękny, wzruszający wiersz.