Niezgoda

[Toyer]

Nie zgadzam się z tobą mój wierszu
chcę być myślami i sercem radosny
a ty chcesz ciągle więcej smutku
wciąż łączą się nasze wspólne losy

piórem idę w stronę szczęścia
mówisz zatrzymaj się zaczekaj
lepsza jest cierpienia droga
myślę inaczej lecz w tobie wena

więc piszę co mi dyktujesz
z niechcianymi uczuciami
tworzą cię takim jakim chcesz
rozpacz wylewa się słowami

płacz smuć się płacz mój autorze
to jest najlepsze poezji paliwo
nie chcę nie zgadzam się nie i nie
na szczęście moje jest ostatnie słowo

chcę radości basta i koniec
dosyć smutku z mojej głowy
rozeszliśmy się w niezgodzie
wiersz został smutny ja wesoły

[karenka]

super wiersz!... i dobrze, że protestujesz trzymając się z uśmiechem, bo to najlepsze lekarstwo na smutki...pozdrawiam słonecznie*

[Berenika97]

@Toyer

 

Kiedyś usłyszałam, że zadowolony z życia człowiek nie może być dobrym poetą, bo nic złego nie przeżył - i ten wiersz jest jakby polemiką właśnie z tym stereotypem. Podoba mi się, że buntujesz się przeciwko "wymaganiu" cierpienia jako paliwa dla poezji i mimo to udaje Ci się napisać coś naprawdę dobrego, będąc wesołym.

Świetna personifikację wiersza jako osobnego bytu z własną wolą! :)