Michał Pawica

I. To nie kraj dla starców. Wokół, młodzi w pląsach, Ponad mną ptaków słodkie trele — Ten ginący gen — a wśród ich harców Wody kipią od łososi i makreli: Wszyscy, co poczęci, narodzeni, odeszli Wszelkie stworzenie igra przez rok okrągły. W zmysłowym tańcu zgubiło bez reszty Monumenty odwiecznej ludzkiej mądrości. II Starzec nic nie może: jest jak w łachmanach Na wróble strach, chyba że jego dusza Klaszcze i śpiewa, tym głośniej Im bardziej postrzępiona jego doczesna szata A szkoła śpiewu najświetniejsza To zachwyt nad monumentami dawnego splendoru; Więc przepłynąłem oceany i morza Aż do Bizancjum najświętszego dworu III O mędrcy niosący wieczny boski ogień Jakby murów złocistemi arabeskami w wieczny wir zanurzeni - przekażcie mi ów święty olimpijski płomień I bądźcie dla mej duszy śpiewu nauczycielami Wypalcie me serce do cn, bo z pożądliwości chore I w zwierzęciu więzione konającym Nie wie, czym jest; i mnie poprowadzcie Ku arcydzieła wieczności. IV Wyzwolony z tej formy, nigdy nie przybiorę Cielesnego kształtu żadnego z tworów przyrody, Lecz tylko ten, który wykuł antyczny grecki złotnik Ze szlachetnego złota i emalii wybornej By ode snu powstrzymać usypiającego cesarza Lub usadowić na złotej gałęzi, by śpiewał Dla panów i dam Bizancjum O tym, co przeszło, przemija, lub przyjdzie..

Irlandzki lotnik czeka na śmierć William Butler Yeats Wiem, że napotka mnie mój los Gdzieś wśród obłoków tych na niebie; Walczę, aby napełnić trzos, Nie z miru do tych, których strzegę, Mój kraj to Kiltartański Krzyż Moi krajanie — zwykli Kiltartanie Zwycięstwo nie poprawi doli ich Ni nie da Celtom zmartwychwstania. Nie obowiązek kazał iść mi w bój, Ni górne mowy, ni entuzjazm tłumów — Cichy rozkoszy impuls — to cel mój; Porwał mnie w ten obłoków tumult. Zważyłem każde słowo, każdą myśl: Przeszłe westchnienia, każdą rzecz — Lekce ważyły — i to, co ma przyjść — Na szali, gdzie życie to, i śmierć.