Luiza i kot

[Berenika97]

Każdego ranka,

wsypuje karmę do glinianej miseczki

i rozmawia z kotem,

jak z przyjacielem,

który nie przerywa i rozumie.

Oboje wiedzą,

czym jest porzucenie.

Nazwała go Leon -

po tamtym filmie,

w którym dziecko

i milczący "drapieżnik"

leczyli swoje rany,

splatając dwie samotności.

Kot Leon je spokojnie,
jakby wiedział,
że są wyznania, którym lepiej pozwolić

wybrzmieć do końca.

- Myślisz, że można tęsknić

za kimś, kto już dawno

nie tęskni za tobą? -

pyta Leona, parząc kawę.

- Wiesz - wzdycha - może nie brak mi jego,

tylko tamtej kobiety,

która przy nim wierzyła,

że wszystko jeszcze przed nią,

a teraz rozmawia z ciszą

o kocich oczach.

Leon odprowadza ją do drzwi,
niosąc ogon wysoko.

Kiedy zamyka mieszkanie,
przez chwilę ma wrażenie,
że zostawia za nimi
jedyne stworzenie,
któremu jeszcze jest potrzebna.

Na klatce schodowej
słowa zwykle
mijają się z ludźmi.

Ale jak zawsze rzuca ciche:

- Dzień dobry.

- Dzień dobry -usłyszała.

 

Schodzi jeszcze
kilka stopni.

Zatrzymuje się.

Przez krótką chwilę myśli,
że samotność
nauczyła się mówić.

 

[Posem]

@Berenika97 Z samotnością trzeba umieć rozmawiać. Gdy krzyczy, uciszać ból, gdy szepcze, słuchać uważnie. Z tym Leonem pomyślałem, że chodzi o film "Leon zawodowiec". Wiersz ciekawy.

[Poet Ka]

@Berenika97

 

fabularność i realizm spajają się z filozofią

 

będącą nośnikiem liryzmu

 

bardzo nowoczesny wiersz

 

te z Luizą rzeczywiście ciekawe!

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika.

 

bardzo trafne obserwacje psychologiczne

 

 nie próbujesz zagłuszyć samotnosci tylko pozwalasz jej usiaść obok człowieka

 

 

wtedy okazuje się że nawet najcichsza obecnosć potrafi ocalić sens codzienności

 

dzięki Nika  za ten spokojny mądry i prawdziwy tekst

 

pozdrawiam Cię:)

 

 

 

[Nata_Kruk]

Luiza i kot...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dlatego...

a cisza potrafi zrodzić bardzo dużo... :)

W takich sytuacjach, chyba dobrze, że w domu jest kot, przy jego mruczankach można

ukoić siebie, to na pewno pomaga.  Zwieńczenie całości...

Samotność szepce cały czas, aż drga od szeptów, wg mnie i któregoś dnia zaowocuje

stanięciem do pionu. Tego peelce życzę. Ten kot "robi dobrą robotę" w wierszu.!

Ode mnie plus.

Pozdrawiam.

 

Edytowane 2 godziny temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@Berenika97

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rewelacyjny kawałek, tym bardziej ze na zakończenie tekstu. 

 

Całość skłania do refleksji. Każda strofa niesie głębszy przekaz. 

Świetne pisanie. 

 

[Na liniach czasu]

Bardzo refleksyjny utwór i zgadzam się, że końcówka mega <3

[andrew]

@Berenika97

...

samotność 

nie tylko mówi 

potrafi wysłuchać 

 

bywa hojna 

dała Leona 

 

nie jedna 

bujna codzienność 

by się nie zgodziła 

 

bo obecność drugiego

nie zawsze jest miła 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Marek.zak1]

@Berenika97 Podoba mi się pozornie bezemocjonalna narracja i wprowadzenie cierpliwego i także obojętnego bohatera, jakim jest kot, który często pojawia się u boku wielu samotnych. Cisza w wierszu ma kocie oczy, a samotność odzywa się w odpowiedzi na przywitanie peelki. Jest tu jeszcze jedna. niewymieniona bohaterka - rezygnacja, częsta towarzyszka ciszy i samotności, tworząc trójkąt, z którego trudno się wydostać. Fajnie to opisałaś:). Pozdrawiam M