Irenka z Rzekunia

[Poet Ka]

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rzekuń przed pierwszą wojną

 

Irenka z Rzekunia 

 

Pochodzę z biednych, ale głęboko religijnych Kurpiów, z okolic Rzekunia. Było nas czworo w domu: ja, moja młodsza siostra Danka oraz dwóch braci – Mietek i Jerzyk. Nasz najstarszy brat, Irek, wpadł pod pociąg i zmarł w dzieciństwie. To po nim dostałam imię Irenka. Matka na starość uciekała z domu i próbowała dojść na piechotę pod Ostrołękę. Miała samotne życie oraz trudny i nieprzyjemny charakter. Taka była Bronka. Nic dodać, nic ująć.

 

Mietek był światowcem i ulubieńcem rodziców. Ukończył dobre studia na kierunku elektryka, realizował poważne projekty na szeroką skalę i ostatecznie wyjechał do Stanów, by pracować dla Forda.

 

Z kolei Jerzyk słuchał matki i chciał przejąć rodzinne włości. Kiedy jednak zakochał się w dziewczynie, matka nie poparła tego związku. Jerzyk podupadł. Gdy zabroniła mu dostarczania obowiązkowych dostaw dla komunistów ("nie ma mowy, nie jesteśmy chłopami, nie płaciliśmy nikomu danin"), kilkukrotnie został przez nich dotkliwie pobity. Była to kropla, która przelała czarę goryczy. Nie chcę rozwijać tego wątku zbyt głęboko, by nie wyrządzić sobie szkody. Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj.

 

W trudnych czasach ratowało nas to, że z Danusią byłyśmy ze sobą bardzo blisko. Razem poszłyśmy do Studium Nauczycielskiego. Ja skończyłam historię, a Danka nauczanie początkowe. Życie umilały nam słodycze, bo tata, który był kolejarzem, miał dużo kartek na  wyroby czekoladowe, więc kupował nam kruszony blok.

 

Tak przetrwałam okres okołowojenny i założyłam rodzinę z Jerzym. Jeździliśmy od miasta do miasta na Warmii i Mazurach, walcząc jako nauczyciele z analfabetyzmem. Życie było wtedy niezwykle ciężkie. Wynajmowaliśmy izby w wiejskich chatach, początkowo bez elektryfikacji i bieżącej wody. Uczyliśmy tak, jak to pokazywano na dawnych filmach – wbrew temu, co twierdzą niektórzy zagorzali konserwatyści, nie wszystko było wtedy kłamstwem.

 

To były czasy naszej młodości. Chodziliśmy na ryby, jeździliśmy na motorach, a Jurek w plenerze szkicował. Z rana zabieraliśmy termos z kawą zbożową, kanapki z jajecznicą i ruszaliśmy w drogę. Dla niektórych to były znienawidzone lata pięćdziesiąte i jest w tym sporo racji, ale po co po raz kolejny lać wodę na młyn?

Edytowane 6 godzin temu przez Poet Ka
zmiana treści (wyświetl historię edycji)

[karenka]

Bardzo wciągająca opowieść, która ukazuje trudy życia lat minionych, ale też siłę codzienności, rodzinnych więzi i determinacji w mierzeniu się z rzeczywistością tamtych czasów...pozdrawiam najcieplej*)

[Poet Ka]

@karenka serdecznie dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Poet Ka]

@Posem dzięki

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Poet Ka]

@LessLove dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Berenika97]

@Poet Ka

 

 Bardzo ciekawy fragment prozy. Szczególnie cenne wydaje mi się zderzenie dwóch perspektyw na lata pięćdziesiąte - oficjalnej i osobistej pamięci, w której obok przemocy i biedy mieści się też młodość, przyjaźń i drobne przyjemności jak kawa zbożowa czy jazda na motorze. To właśnie ta złożoność - odmowa sprowadzenia epoki do jednego wymiaru – czyni ten tekst czymś więcej niż tylko wspomnieniem rodzinnym. Jest tylko jedne "ale" - osobiście nie zgadzam się z tym zdaniem - "Lata pięćdziesiąte bis mamy także dzisiaj". 

Pozdrawiam. :) 

 

 

[Poet Ka]

@Berenika97 dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.