mleczarka

[Poet Ka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jan Vermeer, Mleczarka

 

mleczarka

 

a jeszcze wczoraj 

nabożnie potężna 

panna z babim latem 

w dłoni na tle ściany

świetlistej i powietrza 

mleko przelewałam

 

ultramaryna i ugier

towarzyszyły rytuałowi

chleb choć zimno

było o jutrzni 

parował wciąż ciepło

 

biel flamandzkiej ściany

w zapach podstawowych 

spraw ubrana byłam 

piękna u vermeera

 

talberg mnie rozebrał 

i odbielił ściany

ubierz mnie ukryj 

moje arterie daj

mleku jego biel

krowie stateczność

 

co wystawisz 

będzie wystawione

 

Edytowane 6 godzin temu przez Poet Ka
wstawienie ilustracji (wyświetl historię edycji)

[aff]

 

W zasadzie

Dlaczego to talii słynny obraz

Biały czapeczek

I ukłon głowy

Światła we wnętrzu

Szaty pomarańcz

Przyjemny ranek

Jak się pan czuje?

Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Poet Ka]

@aff dziękuję serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[andrew]

@Poet Ka

...

wystawiłem

jak chciałaś

 

ta

piękniejsza

cząstka ciebie

we mnie

pozostała 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[karenka]

Bardzo piękne nawiązanie do Vermeera. Wiersz jest subtelny z poetycką nutką, a jednocześnie pełen emocji i refleksji, który każe się zatrzymać na dłużej...pozdrawiam serdecznie*)

[Poet Ka]

@aff @andrew @karenka  @Leszek Piotr Laskowski

dziękuję Wam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Łukasz Jurczyk bardzo dziękuję

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka

 

Mleczarka

 

Nie miała dzwonków.
A jednak
wszyscy ją usłyszeli.

 

Skórki wiewiórek
lekkie jak śmiech
na jej ramionach.

 

Nie kłania się.
Nie wie,
że tu to obraza.

 

Kupcy milkną,

starcy odwracają wzrok —

ona stoi wyprostowana.

 

Patrzy na nas
jak na psy, które szczekają
za płotem.

 

Dłoń trzyma bukłak z mlekiem,
jakby trzymała losy
pustynnych nocy.

 

Jeden z Sogdów szepcze:
„sprzedała już więcej dumy
niż mleka.”

 

A ja myślę —
kto pierwszy kupi jej śmiech
i czy na pewno wygra.

 

Pozdrawiam