Okręt i kompas

[lb_szto]

Każdy dzień bez Ciebie jest jak ta ciemna noc,
nie widzę już przyszłości i ciągle tracę moc.
Wszystkiego próbowałem, nie daje szczęścia nic,
chciałbym Cię zobaczyć i razem przez życie iść.

 

Dałbym wszystko, byś to czuła, lecz nie wymuszę, nie,
Twe serce skute lodem, przez co nie wybierasz mnie.
Chcesz, bym już poszedł dalej — nie umiem i nie chcę,
czekam na moją Julisie, liczę, że odnajdzie się.

 

I znowu będziesz ze mną, razem zwojujemy świat,
nasza miłość znów rozkwitnie jak na łące polny kwiat.
Jesteś tą gwiazdą z niebios, co spadła na ziemię,
przy Tobie czuję iskrę, co rozpala nadzieję.

 

Na perspektywę tego, że kiedyś uda się,
posklejamy to, co pękło, słońce pojawi się.
Przestanie padać deszcz, umilkną wiatry wszystkie,
pojawi się ta tęcza i będzie oczywiste.

 

Że przetrwaliśmy sztorm, deszcze i huragany,
i będziemy szczęśliwi, że znowu siebie mamy.
Zatracimy się w uczuciu, nic nie przeszkodzi nam,
co złego zapomnimy, pójdzie to w siną dal.

 

Ja okręt, a Ty kompas — wypłyniemy razem w rejs,
by odnaleźć to uczucie aż na końca świata kres.
Jak Atlantyda zaginione, odnajdziemy w końcu je,
staniemy na tym lądzie i powiem: kocham Cię.

 

Lecz może się nie udać i pozostanę sam,
przepadnę w tym Tartarze u Lucyfera bram.
Zapłaczę wtedy głośno, usłyszy mnie sam Bóg,
poproszę już o koniec i sam wykopię grób.

 

Jak Syzyf już nie chcę pod górę pchać ten głaz,
odpuszczę, puszczę, spadnę, pomyślę ostatni raz,
jak czułem się szczęśliwy, gdy przytulałem Cię —
miałem miłość życia, dziś nie mam… kończymy, żegnam się.

[karenka]

Czyta się z dużym zaangażowaniem, bo czuć prawdziwe emocje. Kilka wersów warto jeszcze lekko doszlifować pod względem językowym i rytmicznym i za dużo jest tego powtarzającego słowa  "się" ale potencjał tego tekstu jest naprawdę duży...pozdrawiam serdecznie*)