Po stokroć

[Trollformel]

Wyrastam ze wschodem z butów łąki,

stokrotki.

Kapelusz ze słomki, lniana sukienka,

bukiet makówek, mleczny raj dmuchawców.

Rosa perliście zdradziła pająka, suszą się sidła, jestem na boso. Ziemi niebieskiej kuli, percepcji paleta, kot ma szary mysi wzrok.

Jest kształtem nieskończonych prób oderwania od przyciągania jak pyłek na kwiatku, który ma swoje lotne plany. Zapach przytuli, miodowy żółty, rozpieszcza ciepłe powietrze.

 

Otwieram okno wylewa się potok kursora.

Przelewam je na tapetę.

[Wiechu J. K.]

@Trollformel Buty łąki i stokrotki przykuły uwagę, a wyobraźnia stwarza kuriozalne obrazki. Pomyślałem także o kocie w butach. :)))

[Berenika97]

@Trollformel

 

Niezłe to zderzenie - cały wiersz buduje sielski, zmysłowy obraz natury, a potem nagle "otwieram okno" i wylewa się "potok kursora". Ten kontrast między naturą a cyfrowym światem jest bardzo ... zaskakujący. :) 

[Trollformel]

@Wiechu J. K. Uciekam z sieci na przestrzeń nieokiełznaną i wracam z tym co tam odkryję. :)

@Berenika97 Zaczęłam zauważać, że wirtual, jest dobry, ale odczuwania zmysłami mi nie zastąpi. 

Bardzo brakuje bezpośredniego kontaktu. 

@Poet KaDziękuję :)

[Berenika97]

@Trollformel

 

To bardzo trafna obserwacja. Wirtualny kontakt daje namiastkę bliskości, ale nasze zmysły potrzebują czegoś więcej - dotyku, głosu na żywo, obecności drugiej osoby. Też to czuję.

Dziś, gdy czekałam  kilka minut na lekarza - pewna pani w wieku emerytarnym opowiedziała mi o swoich wnukach -  przyjechali do niej z Norwegii, w tym bliźniaczki, z których jedna jest autystyczna. Słuchałam z uwagą, bo przy okazji dowiedziałam się o systemie edukacyjnym w Norwegii na różnych poziomach. :))) Nie muszę dodawać, że czas okazał się bardziej relatywistyczny niż sądziłam i go nam zabrakło. :)