w czerwcu

[Czarek Płatak]

w czerwcu 

 

długo się rozpuszczała

 

ale najpierw po latach 

usychania odżyła 

kiedy on jej umarł 

 

z butelką w ręce 

to wtedy złapała ją tamta 

żeby nie puścić do końca 

 

długo się rozpuszczała

 

znaleźli ją w czwartek 

ale mówili że nie widzieli 

jakoś od soboty 

 

długo się rozpuszczała 

 

co roku o tej porze 

przez pięć dni palę

dla niej świeczkę

 

 

 

 

 

Edytowane 5 godzin temu przez Czarek Płatak (wyświetl historię edycji)

[aff]

 

 

 

To, co opisuje wiersz, zdarza się, gdy żyjemy samotnie. Czy to przeraża? Trochę tak, trochę o tym nie mówimy, ale bardziej chyba może przerazić tego, kto pierwszy zaglądnie po jakimś czasie.

Niezwykle przejrzysty i jasno wyrażony wiersz, Czarku, co jest formą moim zdaniem w tym przypadku wyrażenia szacunku wobec osoby zmarłej i tajemnicy, która otacza w gruncie rzeczy każdą śmierć.

Świeczkę palimy, oczywiście, tłumaczymy to często w sposób religijny, ale po to, by zabić zapach.. Zapach podobno najbardziej pozwala wrócić pamięcią.

Świetny wiersz.

[Nata_Kruk]

@Czarek Płatak... Czarek... piszesz o życiu, krótko, ale to, o czym piszesz, mogło trwać latami.

Ta, która... długo się rozpuszczała... to cholernie bolesna metafora.

Czuję tu/ czytam rozpuszczanie - topienie własnego życia w alkoholu, przykład już ktoś dał... 

Sam opis, może być szukaniem zrozumienia, dlaczego właśnie tak poszło.
W puencie zapalana świeczka i dobrze.! to swoiste rozgrzeszenie dla "rozpuszczonej".

Mocna treść. Ja jednak, życzę słońca na drogach.

 

Edytowane 1 godzinę temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)