Umyć ręce.

[Leszek Piotr Laskowski]

„Umyć ręce”

 

Zastanawiam się 

patrząc na ręce swoje.

Od niedawna patrzę, 

może z lat dwadzieścia.

Pamięcią błądzę 

po czasach minionych.

Młodość ledwie pamiętam

i jej różne przejścia.

 

I nie dziwię się nazbyt,

— chyba nawet wcale,

że ucieka, gubi się 

pamięć tamtej epoki.

Przykrości pamiętałbym

zapewne doskonale,

gdybym oceniał

tylko jej uroki.

 

A byłem pewny, 

że starość to nie dla mnie, 

że porannych bólów 

nigdy nie dożyję, 

że młodości brawura 

obmyśli to za mnie 

i że od starości 

swoje ręce umyję.

 

Lecz dłoni nie da się 

od życia odłączyć. 

Każda zmarszczka — świadectwem, 

każda blizna coś kryje. 

Nie można rąk umyć 

od czasu przeszłego — 

tylko im się przyglądać,

póki serce twe bije.

 

Leszek Piotr Laskowski

[karenka]

Świetnie napisany wiersz w twórczej odsłonie – szczere, pełne emocji i skłaniające do zadumy wersy nad upływem czasu oraz własnym życiem...pozdrawiam serdecznie*)

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Niezwykle trafne spojrzenie na przemijanie. Wszyscy w młodości wierzymy, że starość nas ominie, a potem pozostaje nam już tylko z czułością przyglądać się śladom, jakie zostawiło na nas życie. Bardzo poruszające.

 

A ja na swe dłonie spoglądam z nadzieją,

Choć wiem, że czas pędzi i rzadko się myli.

I choć wiem, że kiedyś i one zwiędną,

Dziś chcę nimi łapać piękno każdej chwili.