Po burzy

[wiedźma]

Wiatr przetoczył się.
Wyrwał korzenie z ziemi.
Drzewo padło bez ostrzeżenia.
Rozbiło szybę pod ciężarem nieba.

 

 

Stoi biała i cicha.
Pod kablami.
Szklana pajęczyna rozbija światło.
A w środku zapach burzy.

 

 

Blachę wymienisz. 
Życia się nie da.

[Berenika97]

@wiedźma

 

Świetne przejście od materialnych zniszczeń do kruchości ludzkiego istnienia. "Szklana pajęczyna rozbija światło" i "zapach burzy w środku" to obrazy działające na zmysły.Ten wiersz idealnie przypomina o tym, co w życiu ma prawdziwą wartość. Bardzo podoba mi się metafora rozbitego świata, w którym rzeczy da się naprawić, a ludzi nie... Piękne i smutne zarazem. Zmusza do zatrzymania się.

[wiedźma]

@Berenika97 dziękuję Bereniko;) to piękne odczytanie;)

Do napisania tego wiersza  skłoniła mnie wczorajsza burza, potężny konar spadł mi na samochód. Zerwało też linię wysokiego napięcia. Wyszłałam z niego kilka sekund wcześniej. Sam wiersz jest bardziej uniwersalny ;))

Dziękuję za te serdeczności.

Uściski

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 2 minuty temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@wiedźma

 

U mnie nie było żadnej burzy, ale się domyśliłam, że tam, gdzie jesteś musiała przejść. Ale że aż takie szkody?! Masz pewnie wybitą szybę w samochodzie. :(   Pozdrawiam. 

[wiedźma]

@Berenika97  ważne, że nikomu nic się nie stało , to jest najważniejsze. Dziękuję;)