Ziemiosłów

[Florian Konrad]

tę krainę przekazuję ci werbalnie, mówię ją
(nie: wmawiam) jak najprościej, okrągłymi słowami
(po co brnąć w  kolczastą metaforykę, ubrzydalanie?),
językiem, co nie jest jak szpicrózga, lecz niczym
płaszczuś, wata w kieszonce, ochronny pancerzyk.

opowiadam miejsce, w którym można pomylić
człowieka z ogniem (raz zdarzył mi się taki
pokraczny cud:  jadąc do Biedronki widziałem
z drogi rozbiórkę zawalonej obory. nie wiem,
czyjej. komuś rozlazł się budynek, niczym domek
z maślanych kart. i likwidowano pozostałości,
wypalano słomę. wracając z dyskontu
przez sekundę miałem wrażenie, że ognisko jest
naprawdę duże, wymknęło się spod kontroli.

przyjrzałem się lepiej. nie było ani płomyczka.
obok kopczyka popiołu siedział mężczyzna
w pomarańczowym kombinezonie roboczym,
mniej więcej takim, jakie noszą drogowcy).

wypowiadam zdania-tysiąchektarową wieś, Ziarnobyl,
gdzie wszystko rodzi się na gruzach Tragistanu,
żaden Zmarnobyl, miejsce porażki i zatraty.

słuchaj. niech wniknie.

[karenka]

Niezwykle intrygujący wiersz i świetnie zobrazowany – łączy codzienność z niepokojem w sposób naturalny i bez przesady...pozdrawiam serdecznie*)

[Florian Konrad]

@karenka Dziękuję za tak miłe słowa odnośnie wiersza.