KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI

[wiedźma]

KIEDY KWITNIE KWIAT PAPROCI

 

Szuka go tylko ten,

kto jeszcze nie wie, 
że szukał siebie. 
Mówią: noc Kupały. 
Sekunda. 
O północy. 

 

 

Kto znajdzie - słyszy las, 
otwiera zamki bez kluczy, 
widzi złoto pod korzeniami. 
Dojrzewa, by zobaczyć siebie. 

 

 

Ja szukam oddechu, 
który brałam za dwoje. 
Drzwi bez klamki. 
Fotela bez ciała. 
Swojego imienia w ciszy. 

 

 

Kwitnie, gdy decyduję ja, 
Gdy przestaję wołać. 
I widzę dłonie - swoje. 
Pusty fotel milknie. 
i tak zamienia się w jednak. 
Ból dławi oddech.

 

 

Kwiat paproci nie ma legendy. 
Ma imię: 
Fotel bez ciała.

Edytowane 4 godziny temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[LessLove]

@wiedźma Głęboki, pełen symboliki wiersz o utracie "Kwiatu Paproci", który sprawiał, że rozumiałaś świat.

On Cię nauczył tajemnic świata, opowiedział o nim, cierpliwie wyjaśnił. On dał Ci imię.

To utrata człowieka, który pozostawił pusty fotel, jak część siebie, ale nie zabrał cudu miłości, którym go dopełniasz w sercu.

Nie jesteście dla siebie widzialni, widzisz swoje dłonie, fotel. Jednak On nadal jest.

Piękny wiersz. Dziękuję.

[Poet Ka]

@wiedźma pięknie piszesz o odzyskiwaniu siebie po dotkliwej stracie, o bogactwie- ale nie tym materialnym...wartościowy utwór

[Alicja_Wysocka]

@wiedźma

Ten wiersz jest o pustce po kimś.

O tym, że:
– ktoś był
– zostawił ślad
– i nagle go nie ma

A brak zaczyna boleć fizycznie. Najmocniejszy jest ten „fotel bez ciała” 
bo to już nie metafora, tylko miejsce, które pamięta.

 

Serdeczności :)

[Posem]

@wiedźma "Ja szukam oddechu, który brałam za dwoje".

Widać w tym trud, z którego wyrasta owoc. Nie zawsze podjęty wysiłek, jest straconą szansą, lub zmarnowaniem czasu. 

[Nata_Kruk]

@wiedźma... tytuł dla 'zmyłki'.. ;) ciekawe wejście - trzy pierwsze wersy. bo chyba ciągle

szukamy samych siebie... Życie to nie bajka.. albo działa się wspólnie, albo każdy sobie...

ale kwitnienie.. tejże.. gdy peelka niewidzialna, bardzo wymowne.

Dałabym... ból dławi oddech... zamiast.. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Puenta, dla mnie, bez ostatniego wersu. Pozdrawiam i życzę znalezienia tej kwitnącej.

 

Edytowane 5 godzin temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@LessLove  bardzo dziekuję za tak piękny i  wrażliwy komentarz. Dziś pierwszy Dzień Ojca bez mojego  Taty. Trzeba iść dalej, to jedyna droga i nie przestastawać kochać. 

Pozdrawiam

 

 

 

@Poet Ka szczerze przyznaję, że była to długa i trudna  droga. Dziekuję za odczytanie  odzyskiwania  siebie i nie materialnego bogactwa. To właśnie chciałam tu ukazać. 

Usciski🪻🪻🪻

 

 

@Alicja_Wysocka Alu masz rację. To takze wiersz o tym, że po każdej stracie trzeba też odnaleźć w tym siebie. 

Bardzo ciepło pozdrawiam i dziękuję 🪻🪻🪻

Edytowane 5 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@Nata_Kruk To wiersz o budowaniu siebie po stracie. Masz rację - tylko razem na sens. Z drugiej strony trzeba też nauczyć się żyć samemu, gdy nie ma już" razem".Tu chodzi także o moment, gdy " wspólne " się urywa". To boli. 

Jeśli chodzi o wymowność " kwitnie gdy jestem niewidzialna " nie chodzi o moment samej " niewidzialności " tu  jako, że ktoś mnie nie rozlicza i nie ocenia.  Daje mi samej  dojść do tego. Nie poucza  to trzeba tak zrobić , a to tak.To  moment, w którym sama decyduję i nikt mną nie kieruje. Faktycznie może za mało oczywiste. Puenta bez ostatniego wersu także działa. Dla mnie jednak ważne było to, żeby to napisać, ponieważ  w tym fotelu znalazłam Tatę. 

Tytuł jest przerwotny. 

Dziękuję za szczerą ocenę i dokładną analizę wiersza a także za  sugestię poprawek, są dla mnie bardzo ważne.

Pozdrawiam serdecznie, pięknego dnia.

 

 

 

 

@Posem myślę, ze każdy wysiłek jest ważny i potrzebny, nie jest dla mnie ani zmarnowanym czasem ani straconą szansą. Ofiarowanie drugiemu człowiekowi kawałka siebie czy czegoś od siebie leży w mojej naturze.

Bardzo serdecznie dziękuję i pozdrawiam.

 

Edytowane 4 godziny temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

@wiedźma... stokrotne dziękuję za zrozumienie.. a sam stan... strata kogoś bliskiego...

jest mi bardzo dobrze znany.

 

Edytowane 4 godziny temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[wiedźma]

@Nata_Kruk przepraszam za bezpośredniość - wyczytałam w słowach komentarza. 

Bardzo mi przykro.

Edytowałam treść, aby była bardziej oczywista. 

Jeszcze raz dziękuję za szczerość, bardzo ją sobię cenię. 

Jeśli kogoś to uraził to bardzo przepraszam. To był zły dobór słowa. Założyłam też, że będzie miało bardziej mityczny niż rzeczywisty wydźwięk.

Edytowane 3 godziny temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Łukasz Wiesław Jasiński]

Poprawnie 

[wiedźma]

@Łukasz Wiesław Jasiński dziękuję bardzo. 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@wiedźma

 

Podoba mi się sposób, w jaki odwróciłaś w wierszu klasyczną legendę o kwiecie paproci. Zamiast obietnicy baśniowego bogactwa, te mityczne poszukiwania stają się u Ciebie metaforą bolesnego zderzenia z samotnością i odnajdywania samej siebie po stracie.

W wersie - "Ja szukam oddechu, który brałam za dwoje"- jest ogromny ładunek emocjonalny. Niezwykle mocna jest też puenta - odarcie kwiatu z jego magii na rzecz boleśnie namacalnego "Fotela bez ciała". Sprowadza to całą opowieść do cichego pokoju.

To piękny, intymny tekst o żałobie, oswajaniu ciszy i tym trudnym procesie zauważania własnych dłoni na nowo.

[wiedźma]

@Berenika97  To niesamowite wrażenie czytać taki komentarz. To jest dokładnie to, co chciałam przekazać. Pomysł zrodził się właśnie z legendy. I to prawda w końcu czuję ten spokój. Czuję, że w końcu jestem na swoim torze. Chcę już na nim zostać. 

Bardzo, bardzo dziękuję.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 1 godzinę temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)