Orzeł odfrunął

[Bożena De-Tre]

Orzeł odfrunął

 

Nie żyję wspomnieniami,

to one żyją we mnie.

Choć skromnością nie grzeszę

- butów w nadmiarze,

obrazów bez liku,

książki niedokończone,

myśli splątane

i ta dręcząca jedna

czasem przeczołga mnie.

 

Wtedy spada deszcz.

Deszcz wspomnień

zaczyna się kapuśniaczkiem,

by ulewą się zakończyć.

 

Czy mieli czas by z dzieciństwem się pożegnać?

Pierzyna była wtedy za ciężka,

chociaż na zewnątrz siarczysty mróz był.

Dźwigali więcej niż dzisiaj widzieć chcemy

- odpowiedzialność za przyszłe pokolenia.

W mojej duszy pozostał ich lęk,

mrok skrywany w naszych ciałach,

nogi jak z waty,

ich upór i nadzieja.

Tam musi być bezpieczniej.

 

Zostawili łąki zielone nad Bugiem,

co w legendy obrosły,

by baśnią stać się.

 

Kto dzisiaj o nich pamięta?

[Posem]

Bardzo lubię takie teksty z życia. I tak też myślę, że nasze czasy z czasem obrosną legendą. Choć tu w sumie Pani mówi o łąkach. To ja jednak pozwolę sobie to inaczej zinterpretować. Ale super wiersz. Pozdrawiam. 

[Bożena De-Tre]

@Posem Dziękuję  za zatrzymamie się przy tym właśnie wierszu

…moja mama bardzo dobrze wspominała te łąki…widać nie wszystko idzie w zapomienie

..są miesca skąd nawet Ptak ucieka

…purpurą wije się rzeka

 

to takie moje rodzinne przemyślenia na te „ mroczne „ czasu

….pozdrawiam serdecznie

z Wrocławia

Piękne miasto

@Bożena De-Tre …tak każde czasy z czasem obrastają „ mchem”

to akurat miłe

..i mamy o czym pisać”