Komorebi

[Clavisa]

Tchnienie szepcze
następnemu porankowi:
któregoś dnia
nie będzie następnego.

 

Dlatego błękit
nie potrzebuje wieczności.
Jest piękny właśnie przez to,
że niczego nie obiecał.

 

Syk wrzątku,
na świeżych ziarnach,
promień słońca
na krawędzi stołu.

 

Śmierć, pamiętana cicho,
uczy smakować ciepło,
zatrzymywać światło
i nie odkładać śmiechu.

Uczy
Memento vivere.

[LessLove]

@Clavisa Uwodzicielski przepiękny wiersz. Cieszmy si e chwilą, ulotnym piękne światła przesączanego przez liście drzewa. Piękne jest (tylko) to, co ulotne. Jeśli pamiętamy o śmierci, potrafimy smakować życie. Całe życie jest misterium świateł, zapachów, niepowtarzalnych zdarzeń, które trwają, każdy chwilę, a całe nasze życie jest przecież chwilą w strumieniu czasu... "Cieszmy się życiem" jest wspaniałym wezwaniem dla każdego z nas.

Gratuluje i pozdrawiam :-)

[Charismafilos]

@Clavisa jakże pięknie się te iskry spisały!!! No nie wytępisz ich, choćbyś wrzątkiem polewała

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Odnajduję spokojne pogodzenie, akceptację... oswojone

 

Odwagi??

 

[Witalisa]

@Clavisa

 

[Berenika97]

@Clavisa

 

To piękny wiersz -  subtelna medytacja o przemijaniu, w której śmierć nie przeraża, lecz uczy obecności. Zmysłowe obrazy (zapach kawy, światło na stole) świetnie kontrastują z abstrakcyjną refleksją o wieczności, nadając wierszowi ciepło. :) Bardzo mi się podoba.