Emily Jane Brontë - Nadzieja (Hope)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Nadzieja trwożną przyjaciółką była-

Z dala od krat mej nory siadając,

Na koleje mego losu patrzyła

Spokojnie, jakby serca nie mając.

 

Okrutna była przez swoje obawy.

Zza prętów wyjrzałam, by ujrzeć ją

W dzień jeden ponury i nieciekawy,

Ona zaraz twarz odwróciła swą!

 

Jak strażnik lichy, lichą straż trzymała,

Wśród zmagań o pokoju szeptając;

Śpiewała sobie, kiedy ja płakałam,

Gdy się wsłuchałam, szybko przestając.

 

Zakłamana była i nieugięta.

Gdy pękła ostatnia z mych radości

Nawet sam smutek był się opamiętał

Widząc żałosne pozostałości;

 

Nadzieja - która szepcząc by mi dała 

Balsam, co mógłby ból mój ukrócić -

Skrzydła wzniosła i ku niebu wzleciała;

Odeszła - by już nigdy nie wrócić!

 

I Emily:

Hope was but a timid friend-

She sat without my grated den

Watching how my fate would tend

Even as selfish-hearted men.

 

She was cruel in her fear.

Through the bars, one dreary day,

I looked out to see her there

And she turned her face away!

 

Like a false guard false watch keeping

Still in strife she whispered peace;

She would sing while I was weeping,

If I listened, she would cease.

 

False she was, and unrelenting.

When my last joys strewed the ground

Even sorrow saw repenting

Those sad relics scattered round;

 

Hope - whose whisper would have given

Balm to all that frenzied pain -

Stretched her wings and soared to heaven;

Went- and ne'er returned again!

[Sylwester_Lasota]

Bardzo smutny wiersz, ale jest w nim zawarta pewna, zazwyczaj niezupełnie uświadamiana prawda, że bywają sytuacje beznadziejne. W każdym razie, tak to odczytuję.

Pozdrawiam. 

[Witalisa]

@Sylwester_Lasota – jest Patron i od takich sytuacji.

[Sylwester_Lasota]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, jest.

[andrew]

@Andrzej P. Zajączkowski

...

to nie nadzieja

zło się tak przebiera

i ludziom doskwiera 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia z nadzieją 

[Andrzej P. Zajączkowski]

@Sylwester_Lasota Jest taki cytat znany z Seneki: "Przestań mieć nadzieję, a przestaniesz się lękać." Seneka komentował tu wcześniejszą myśl Hekatona z Rodos. To stoicyzm. Emily wyraźnie łączy nadzieję i lęk mówiąc - "Hope was timid friend" i "cruel in her fear". To nie jest tak po prostu smutny wiersz o utracie nadziei. Wydaje mi się, że to jest ostrzeżenie - twoje życie jest trudne ale, będzie tylko gorzej, jeśli zaczniesz polegać na nadziei, czymś, na co nie masz wpływu i co jest poza twoim zasięgiem. Pozdrawiam. 

Edytowane 2 godziny temu przez Andrzej P. Zajączkowski (wyświetl historię edycji)

[Sylwester_Lasota]

@Andrzej P. Zajączkowski

Brakuje mi wykształcenia, żeby odwoływać się do Seneki czy Hekatona, nie znam też kontekstu (tła) wiersza, jednak czytając ten tekst widzę skazańca z karą śmierci w dniu wykonania wyroku. I to jest dla mnie sytuacja beznadziejna. Sytuacja, którą można przyjąć dosłownie lub jako pewną metaforę. To mniej więcej miałem na myśli pisząc poprzedni komentarz.

Moim zdaniem nadzieja pozwala przetrwać niejeden kryzys. Bywają jednak sytuację beznadziejne i wtedy "Nadzieja ulatuje do Nieba i już nigdy nie wraca". Mówiąc szczerze nie wiem czy zawsze można za to ją winić. Wiele takich przypadków wydaje mi się sprowokowanych przez tych, którzy tracą nadzieję, chociaż oczywiście nie wszystkie (ktoś kto dowiaduje się, że ma nowotwór trzuski, raczej nie jest temu winien), ale tu już znacznie odbiegam od treści wiersza. W nim widzę skazańca w celi, czekajacego na egzekucję, jako metaforę sytuacji beznadziejnej (na przykład zdiagnozowanego raka trzustki).

Pozdrawiam.

Edytowane 1 godzinę temu przez Sylwester_Lasota (wyświetl historię edycji)