wierszyk płaski bez puenty

[hollow man]

mój głos nie jest już głosem
staje się szczeliną
z której wypadają głoski

 

słowa jakby wyssało z nich powietrze
wracają głuchym podmuchem

po nim próżnią

 

światy się nie zamykają
one zarastają błoną

 

to nie zapadanie
to smakowanie pustki

 

otchłań wzywa po imionach
lecz to nie imiona tylko pnącza
po nich porusza się śmierć
niezgrabnie liście strąca

[bazyl_prost]

fajnie , trochę na krawędzi bytu

[Tomasz.O]

skoro są  liście to są mocne korzenie...

[hollow man]

@bazyl_prost @Tomasz.O

Dziękuję, Panowie.

[Berenika97]

@hollow man

 

Przewrotny tytuł, bo wiersz ma w sobie  głębię. Widzę tu obraz utraty głosu i tej niemal fizycznej, gęstej próżni („zarastają błoną”, „smakowanie pustki”). Końcówka ze śmiercią, która porusza się „niezgrabnie”, robi wrażenie - odziera ją z patosu i przez to czyni jeszcze bardziej niepokojącą. Intrygujący  tekst.

[hollow man]

@Berenika97

Dziękuję, Bereniko.

To taki specyficzny wierszyk jest.