pole miki

[aff]

 

gdybałek

gdybałka

z dzieckiem a gdybuśnym

popija syropek z kwiatów bzu — przypuśćmy

chciałaby

on chciałby

(świadomie — chciałoby?)

przejść się ulicami

ku czci bohatera

 

sławią go archiwa dziś

walczył i kochał

zwróciła historia

nabrzmiał krwią

poemat —

nim skonał

w odwagę

jak wykazał w czynie

 

gdybałek się przejmie?

na czas się rozminie?

 

marsz

slalom

sztafeta

sporty drużynowe

 

oddali go — proszę przepraszam

to przodek

 

 

 

 

Edytowane 15 Czerwca przez aff
ułóżenie (wyświetl historię edycji)

[andrew]

@aff

...

z syropkiem z bzu

trzeba uważać

 

jak za mało

cukru dostaje

trucizną się staje 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego popołudnia 

[aff]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Naprawdę przejęłam się Twoja odpowiedzią,bo zrobiłam w tym roku takie syropki i teraz będę się martwić, czy dobre.

 

Czy to tylko metafora?

A i kaszel jest prawdziwy

Dziękuję pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[aff]

Dziękuję

@viola arvensis @Sylwester_Lasota @piąteprzezdziesiąte @andrew @Leo Krzyszczyk-Podlaś @Poet Ka

@Berenika97

 

pozdrawiam :-

Edytowane Czwartek o 08:11 przez aff (wyświetl historię edycji)

[Czarek Płatak]

Podoba mi się, jak "gdybanie" zostaje tu zamienione w całą rodzinę postaci - "gdybałek", "gdybałka", "gdybuśne". Dzięki temu abstrakcyjne rozważania stają się czymś niemal namacalnym i lekko groteskowym. Najciekawsze jest jednak dla mnie zderzenie tej językowej zabawy z ciężarem historii, bohaterstwa i pamięci. Finałowe "to przodek" działa jak nagłe przywołanie do porządku - po wszystkich przypuszczeniach zostaje konkretna osoba, której nie da się już sprowadzić do gdybania.

[Jacek_Suchowicz]

@aff

gdybałek

gdybałka

co to komu szkodzi

jakich bohaterów zabierze się młodym

a z jakich mend się zrobi bohaterów dla młodych

jaka dziś narracja

kogo promujemy

znowu "nawiedzeni"

pragną ulżyć ziemi

 

pozdrawiam