Dziury w swetrze

[wiedźma]

Dziury w starym swetrze 

nie zawsze wiedzą,

gdzie się zaczynają, gdzie kończą, 

gdzie zaczyna się zmęczenie. 

Czy są kamieniem?

 

Czasem są z drżącego „jakoś będzie”, 

z tych wszystkich razy, 

gdy myślały: „dam radę”, 

a myślały: „tylko nie teraz”.

 

Ich słabości to nie metafory. 

To wolne środy, 

kiedy nie mają siły wstać, 

kiedy nawet kawy nie chce im się zrobić. 

Siedzą w ciszy i są.

 

Nie wstydzą się już. 

Wiedzą: 

kto nigdy nie był słaby, 

ten wie, co to znaczy 

podać dłoń 

i nie oceniać, czy drży.

 

Mogą nie mieć odpowiedzi, 

mogą iść wolniej, 

mogą być rozerwane 

i iść dalej. 

To jedyny dowód: 

nie są złamane, 

ledwo zgięte - 

wracają.

 

Szły po mapie życia 

brudnymi butami. 

Są żywe.

Edytowane 5 godzin temu przez wiedźma (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Podoba mi się historia o tych swetrach. One się męczą i starzeją razem z nami. Są zrobione z różnych materiałów, a też dba się o nie bardziej, lub mniej, więc jedne niszczą się szybciej, inne wolniej i nawet starsze dobrze wyglądają. Pozdrawiam z podobaniem. 

[wiedźma]

@Marek.zak1 Marku, to idealne uchwycenie tego, co chciałam przekazać.

Dziękuję bardzo, pozdrawiam z uśmiechem:)

[hollow man]

@wiedźma

Właściwie mało tu o samych dziurach w swetrach.

[andrew]

@wiedźma

...

i wiedzę ogromną

o przyrodzie mają

bo czasami

po chomikach zostają 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego popołudnia 

[Berenika97]

@wiedźma

 

Twój wiersz emanuje niesamowitym ciepłem i zrozumieniem. Przechodzisz od metafory dziur w swetrze do brutalnie szczerej rzeczywistości. Bardzo podoba mi się fragment o byciu "ledwo zgiętym, a nie złamanym". Można być poturbowanym przez życie, iść wolniej, ale wciąż iść dalej. Pokazujesz słabość nie jako porażkę, ale jako element bycia ludzkim i żywym. Masz niezwykły dar opisywania trudnych emocji w prosty, nienachalny sposób.