Gdzie rdzewieją miecze: 91. Granice, które nosimy w sobie

[Łukasz Jurczyk]

91. Granice, które nosimy w sobie

(narrator: grecki najemnik w służbie Dariusza)

 

1.

 

Uciekamy w ciszy.
Cóż powiedzieć,

gdy świat nie słucha?

 

2.

 

Dwór się kruszy —
tak działa natura:
słabe łamie się pierwsze.

 

3.

 

Gdy wiara w wodza gaśnie,
każdy szuka światła,
gdziekolwiek jest.

 

4.

 

Jedni wybierają

nowych panów.

Inni nowych bogów.

 

5.

 

To, co się rozpada,
rozpadało się już dawno —
my tylko patrzymy.

 

6.

 

Najemnik zna granice.
Najpierw rozpoznaje je w sobie,
potem na mapie.

 

7.

 

Lojalność jest drogą.
Idę nią,
póki nie przecina jej przepaść.

 

8.

 

Nie zdradzam,
ale i nie zginę za to,
co już umarło.

 

cdn.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

 

 

Całości.. plus... a to, jw... :) szczególnie.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

To bardzo ciekawe, w jaki sposób greccy najemnicy reagowali na upadające imperium perskie.

 

Narrator wywodzący się właśnie z nich przeprowadza chłodną kalkulację i ma swoją filozofię.

Widzi on w upadku Dariusza "prawo natury" - czyli eliminację słabszych. Świetnie ukazany jest oportunizm - tu jest to mechanizm przetrwania. Wybór "nowych panów" wynika z potrzeby znalezienia jakiegokolwiek porządku w chaosie.

 

Narrator- najemnik ma swój kodeks moralny. Bo są również granice psychologiczne i moralne - granice wytrzymałości, poświęcenia i lojalności.

Stawia wyraźną granicę między zdradą a samobójstwem. Nie chce ginąć za ideę czy państwo, które faktycznie już przestało istnieć ("co już umarło") - ceni własne życie.

 

Jak zwykle - świetny tekst! 

 

Gaśnie blask wodza.

Szukam nowego światła,

nowego boga i pana.