Powroty

[Berenika97]

I. Wnuczka o babci.

 

Siada przy oknie,

zanim zadzwonię do drzwi.

Słyszę, jak dostawia filiżankę.

A potem - trzyma moją rękę,

szuka pewności,

że ktoś zapamięta jej imię.

II. Babcia o wnuczce

 

Jest przy mnie -

jasna i pachnąca wiatrem.

Jeszcze nie wie,

że gubię się we własnej pamięci,

i odpływam od brzegu

z każdym zachodem słońca.

I tylko przy niej pamiętam jeszcze swoje imię

[Migrena]

@Berenika97

 

Nika:)

 

to jest bardzo ciche pisanie o rzeczach największych 

 

o pamięci która nie znika nagle tylko przechodzi z jednego ciała do drugiego i z jednego zycia w drugie

 

zostaje po tym wierszu (czytam go właśnie)    bardzo jasne uczucie   że czas zabiera powoli ale relacja potrafi na moment oddac  wszystko z powrotem

 

a w fizyce to będzie coś jak echa albo re-fazowania w układach falowych :)

 

ale ktoś inny zna się akurat na fizyce milion razy bardziej niż ja:)

 

 

cudowne i delikatne pisanie :)

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97

 

Zegara nie oszukasz.

Lecz możesz udawać dziś,

że wieczność to wy.

 

Pozdrawiam

[andrew]

@Berenika97

...

nie trzeba 

wielu słów 

wystarczy patrzeć 

i widzieć 

babcia wczoraj 

wnuczka jutro 

 

a dziś 

dziś poczuć 

ciepło dłoni  

 

życie trwa ...

póki krąży krew 

i jest piękne 

niezależnie od ...

cud

wielki dar

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

[Marek.zak1]

Pięknie to napisałaś, spojrzenie, czy może odczucie z obu stron. Moja babcia mnie w dużej mierze wychowała i mam, oprócz wdzięczności, podobne wspomnienia. W naszym przypadku, kiedy urodziła się wnuczka, mieliśmy niewiele ponad 40 lat i wtedy jest inaczej. Taki tradycyjny off top z mojej strony.  Pozdrawiam serdecznie. . 

[Poet Ka]

@Berenika97

niesamowicie głębokie, skupiające się na momencie przejściowym, granicznym- powolnej utracie pamięci i świadomości, porusza prawdą i pięknem formy

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97

Przeszłość nigdy nie umiera. Nawet nie minęła.

[Berenika97]

@Migrena

 

Bardzo dziękuję  za tak niezwykły komentarz  i za fizykę, która nagle stała się najpiękniejszym obrazem tego wiersza.

Re-fazowanie -  zostawię to sobie gdzieś blisko, może zadziwię tym fizyka. :)  

Serdecznie pozdrawiam. :))) 

 

[LessLove]

@Berenika97 Dziwię się, że nie powstają "ławeczki" z wizerunkami "Prawdziwej babci", do przysiadania się, selfie. Zgłaszam projekt!

Miłość, oddanie, ciekawość naszych światów, bezgraniczna cierpliwość... NA PIEDESTAŁ! proszę.

Dziękuję Ci za ten wiersz, który tak trafia do serc i osobistej pamięci, Ber (Claire) :-)

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo dziękuję! 

Zegar i tak swoje wie -

ale ten moment, kiedy o nim zapominamy, jest chyba najrealniejszy ze wszystkich. :))

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@andrew

 

Bardzo dziękuję! Dziękuję za piękny wiersz! :)  Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

a potem

zatrzymać na chwilę

uśmiech między sercami

jak światło w oknie

bo najdłużej zostaje

to, co było blisko.

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

I wcale  nie off top, bo właśnie o to chodzi w takim pisaniu - żeby ktoś po drugiej stronie sięgnął po swoje. Babcia, która wychowuje - to ogromny ślad w człowieku. Wiem, bo też miałam cudowną Babcię! 

Serdecznie pozdrawiam.

@Poet Ka

 

Bardzo dziękuję! 

"Graniczny" - to chyba najdokładniejsze słowo na to, co chciałam pokazać. Nie sam upadek, tylko tę linię, przy której jeszcze można być razem.

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@MIROSŁAW C.

 

Bardzo dziękuję za przypomnienie tych słów, świetnie tu pasują! 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@LessLove

 

Bardzo dziękuję!

Popierami projekt całym sercem. Ławeczka w parku, z wizerunkiem Prawdziwej Babci - tej od filiżanki,  od rąk, które trzymają mocniej niż mówią, od cierpliwości, która nie pyta, skąd się bierze.

I myślę, że ona by tam siedziała chętnie - właśnie w parku, w słońcu, patrząc na przechodzących. Gotowa na każde selfie z uśmiechem. :):)

 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Berenika97]

@Posem @APM @Natuskaa @Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Nata_Kruk]

@Berenika97... rozczuliłaś mnie tym wierszem... od razu przypomniała mi sie moja Babcia Helena.

Jest pomiędzy nimi.. wnuczką i babcią z wiersza.. nić, której chyba nikt nie zerwie. Pięknie to ujęłaś.

Pozdrawiam.

 

Edytowane 3 godziny temu przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Bardzo dziękuję! 

Dziękuję za słowo "nić" - to chyba najlepsze, co można powiedzieć o tym, co łączy dwie osoby w wierszu i w życiu.  Nie do zerwania.  

Serdecznie pozdrawiam. 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Droga Bereniko,

Twój wiersz głęboko mnie poruszył. Stworzyłaś niezwykle intymny i pełen ciepła portret dwóch pokoleń połączonych najsilniejszą więzią. Świadomość, że babcia gubi się we własnej pamięci, a obecność wnuczki przywraca jej tożsamość, jest niesamowicie wzruszająca.

Piszesz z ogromną wrażliwością. Piękne, czyste poetyckie arcydzieło. Ukłony i pozdrowienia :)