Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

n – ta przechadzka

Ewa Lis
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewa Lis

Ewa Lis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

n – ta przechadzka


otwieram oczy
poranne słońce
czas ruszać

idę leniwie
chodnik jest szary

to ja
pokraczna kopia
Pana Cogito
homo sapiens stanowi
dość odważne stwierdzenie

gdyby mieć pod stopami
suchy ocean
przestworza
a tutaj tylko chodnik
ekstremalnie zwyczajny

odbija się w moich oczach
głębią szarego milczenia
_ _ _

Klaudiusz

Klaudiusz

Opublikowano
Opublikowano

czas ruszać

idę leniwie

nadal idę

zpójrzcie - idę

a chodnik jest szary

on nie jest biały

ani innego kolory

a ja nadal idę

nie nie nie, z tego nie bedzie wiersza dopóki autorka nie zechce nam powiedzieć coś ponad to ze jej się nudzi...

pozdr

Ewa Lis

Ewa Lis

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Moze Panu Komentatorowi sie nudzi... to niech sobie jeszcze raz przeczyta i moze znajdzie cos jeszcze :P
no coz, jakos ciezko mi sie zmusic do napisania czegos w wielce patetycznym i napuszonym stylu z wieksza iloscia wznioslych metafor niz słoof...

pozdrawiam niezwykle serdecznie

Anna_M.

Anna_M.

Opublikowano
Opublikowano

Tytuł mnie przyciągnąl. Ale sam wiersz wymaga dopracowania. Myślę, że w tym tekście jest parę ciekawych pomysłów, tylko trzeba coś zmienić, coć bardziej "uwierszyć". I na pewno usunąć część: "stanowi dość odważne stwierdzenie". Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...