ŻABKA

[kultura_pop]

Mam zmarszczki, lepkie ręce i wyglądam jak robak

proszę mi uwierzyć, będzie jeszcze ze mnie dobry chłopak

Celebryci są sławni, tylko dlatego, że są ładni na opak

Stwierdzam dyskutując o kinie, łykając kolejny browar

 

Śmieszny mnie ludzka naiwność i bawi mnie twoja głupia morda

Gdziekolwiek nie zjawisz lęgną się w twoją stronę jak szczurów horda

Już nie wiem czy to eksperyment społeczny czy uliczna sonda

Zastanawiam się łykając Vesper Martini na wzór Jamesa Bonda

 

Czuję się albert camus w społeczeństwie, które propagandą się karmi

a natłok czarno-szarych myśli jak szczury w dżumie uderza do bani

I nic bardziej nie rani, jak korona z cierni, która na głowie obficie krwawi

Ludzie rzucili w szafy zabawki, by zacząć się innymi uczuciami bawić

 

Kolejny raz z rzędu biorę białego monsterka w żabce

Bo już mnie boli dupa, od ciągłego siedzenia w pubie

Nie zrywaj etykiety, bo inaczej nie odbierzesz kaucji 

I się najlepiej nie oddzywaj, kiedy ty i tak nie masz racji

 

Niestety światem rządzą sentymenty

A ty w tym czasie musisz płacić za swoje błędy

Banda meneli przede mną mierzy niczym stu kosynierzy

Wytłaczając z pijanych warg, swoje pouczające frazesy

Też nie przepadają za ruskami, łatwych trunków koneserzy 

Wiele ich łączy z innymi, tylko, że tamci mają te prestiżowe mercedesy

 

Bo znacznie różnimy się od siebie

Jak klienci w tym jednym sklepie

Tam skąd widać sklepienie niebieskie

Gdzie każdy ma inne wierzenie, użależnienie

a zburzyć tą kamienną tamę, to największe marzenie

 

Chociaż jestem tylko na ulicy to się czuję jak w dziczy

Wśród skradzionych zniczy, 

Gdzie pod każdym kątem ktoś do uszu mi syczy

Przy syrenach policji 

I tej zakłamanej telewizji, gdzie światła bledną

W mieście jest tyle żabek, że czasami myśle iż to ja jestem jedną