Ognisko

[Król Artur]

Siedziałem i marzłem przy wygasłym ognisku,

Uparcie czekając, aż się znowu rozpali.

Drwa wypalone trzymając w uścisku,

Patrzyłem na drzewa rosnące w oddali.

 

Szczerą rozpałką, najczystszym krzemieniem

Walczyłem, by się cokolwiek skrzesiło.

Na koniec i nawet zwykłym kamieniem

Tarłem o serce, lecz ognia nie było.

 

Z czasem przygasł i zapał, i upór surowy.

Zamiast liczyć, że popiół zamieni się w drewno,

Powstałem zastygły i bardzo gotowy

Szukać czegoś, co mnie ogrzeje na pewno.

 

Niepewnie kładłem stopy i nadzieje,

Trząsłem się ze strachu i zimna zarazem.

Gdy wokół rósł las i dzikie knieje,

Ja przykucnąłem za twardym głazem.

 

Byłbym niechybnie sam zmienił się w skałę,

A ogrzałyby później mnie piekielne ognie,

Gdy ujrzałem iskierkę, światełko małe

Leciutko przez chłód lecące do mnie.

 

Blask miało grzejący i mocy tyle,

Że popiół ustąpił miejsca kolorowi.

W ciemnym otoczeniu przybierało na sile,

Leciało naprzeciw mojemu celowi.

 

Mimo trwogi, mimo niepewności,

Ciągnąłem ku niemu z zapartym tchnieniem.

Ono kąpało mnie w swojej światłości,

Czekając bym dał mu stać się płomieniem.

 

Opuścić miecz? Zdjąć zbroje?

Siłą by trzeba je zdzierać mi z ciała

I tym razem zedrę, zedrzemy we dwoje,

By naga i szczera pierś moja została.

 

Wciąż drżą mi dłonie, a i serce kołacze,

Lecz kroczę z rozwartymi szeroko ramiony.

Jeśli wciąż jestem palny, jeśli nadal coś znaczę,

Niech spłoną i stare, zapisane strony.

 

Mam już iskierkę, mam i umysł otwarty.

Dawno z tym stanem nie byłem tak blisko.

To czas bym nowe zapisał karty,

To czas bym zapalił nowe ognisko.

22.08.2023

[Alicja_Wysocka]

@Król ArturPowodzenia peelowi.
Chwyciłam za słowa, jak za rękę, bo ciekawa byłam zakończenia.