umyj włosy

[bacherolette]

" jest noc, moje truchło leży ociężałe 

nastaje ranek, moje truchło skomli nieśmiale

dalej 

błagając o ratunek w tej losu puszczy

wie żeś nie doczeka bo ma skóra już się łuszczy 

na głowie coraz większy łoju złóg 

jak to się stało? 

już nie mogę wstać, nie czuje nóg 

nie oczyszcze swej skóry z wielkim żalem by dla oka twego przestała byc ciężarem 

 

wiecej nie wstanę, czerepu nie umyję dbale

zniknę cicho 

zniknę tak jakby nie było mnie wcale  "

 

 

 

 

Hej, czułem się bardzo źle i wylało się ze mnie to co widzicie wyżej^ 

Nie piszę zwykle wierszy, pierwszy raz swój smutek przekształciłem w coś takiego, dlatego będę wdzięczny jeżeli ktoś skomentuje i oceni, czy według niego ma to jakąkolwiek wartość i czy jest dobre :) zapraszam do dyskusji i porad, co mogłbym poprawić :)

~M

 

 

 

[hollow man]

@bacherolette

Uważam, że Twój utwór podejmuje ważny temat. Ważny społecznie, medycznie i psychologicznie. Sposób, w jaki prowadzisz wątek złogów łoju to prawdziwe mistrzostwo. Niewiele tak odważnych wystąpień w polskiej poezji po 89 roku. Szapoba.

[Trollformel]

Nie ma mydlenia, jest prawdziwy stan.

"wiecej nie wstanę, czerepu nie umyję dbale

zniknę cicho" - tu jest zderzenie, moment najważniejszy. 

 

 

[hollow man]

@Trollformel

Też to zauważyłaś! Ten moment to szczelina wiersza przez którą sączy się brunatnokrwista rzeczywistość. To moment oczyszczenia poprzez brud.

Doprawdy, ten wiersz z każdym czytaniem maluje nowe pejzaże interpretacyjne.

Edytowane Poniedziałek o 19:35 przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[Trollformel]

@hollow man Tak, jest szerokie pole widzenia.