Gdzie rdzewieją miecze: 86. Wrota Perskie

[Łukasz Jurczyk]

86. Wrota Perskie*

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Śnieg kruszał w dłoniach,

szliśmy cicho po zboczu,

jak dzikie kozły.

 

2.

 

Wąwóz pod nami,

tam na dole jesteśmy

tylko zwierzyną.

 

3.

 

Łamana fala ciał,
każdy biegł, by udowodnić,
że jeszcze żyje.

 

4.

 

Dumny Pers nad urwiskiem

z tarczą z kory, jak z bajki.

Piękne rzeczy pękają tak samo.

 

5.

 

W dolinie już tylko
strzępy. I stary wojownik
proszący o cios.

 

6.

 

Czy widział ktoś śmierć,
która uśmiecha się, kiedy
trafi nie ciebie?

 

7.

 

Niosłem rannego
jak worek mokrej wełny —
krwi było na dwóch.

 

8.

 

Potem był śmiech —
taki, który trzyma za gardło,
gdy zdzierasz krew z rąk.

 

* Wrota Perskie - wąski przesmyk w górach Zagros.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Powrót na wojnę - bardzo ciekawe. Nie znam tej bitwy, jutro wrócę. :) 

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Pamięć jest jednak ulotna, bo jak było można zapomnieć o tak ważnym starciu, o którym pewnie będziesz jeszcze pisał w poemacie.

Narrator -Agrianin to reprezentant lekkozbrojnej piechoty w armii Aleksandra, specjalizującej się w walce w górzystym terenie - przemieszczający się po zboczach „jak dzikie kozły” ze świadomością, że na dnie wąwozu są „tylko zwierzyną”.

 

„Dumny Pers nad urwiskiem” - to jak postać wyjęta rzeczywiście z innej "bajki" . Ale narrator jest cyniczny - „Piękne rzeczy pękają tak samo” - wojna nie oszczędza ani dumy, ani piękna.

 

Gdy bitwa zeszła do doliny - obrazy stają się drastyczne.

Jest tu również radość z tego, że zginął ktoś obok - to naturalna ale i druzgocąca reakcją żołnierza.

 

Czy to nie jest stan psychiczny zwany "winą ocalonego"?

 

Ostatni wers - „krwi było na dwóch” - podkreśla zatarcie granicy między niosącym ratunek a rannym.

 

Czynność zdzierania krwi z rąk - brzmi jak trauma (PTSD)

 

Piękny tekst!

Mokry, ciężki brat,

Krew łączy nasze ręce,

Śmierć wzięła nie mnie.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

To uniwersalne, ponadczasowe spojrzenie na wojnę -   o ludzkiej psychice w obliczu ostatecznego zagrożenia.

 

Dławi suchy śmiech,

Zdzieram czerwień z moich rąk,

Wojny nie zmyjesz.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję !!!

 

Wrota Perskie były bramą do samego Persepolis. No i nie zyskały chwały drugich Termopil :)

 

Wrota otwarte.

Droga wolna do miasta,

co zaraz stanie się dymem.

 

Pozdrawiam

@Christine Bardzo dziękuję !!!

 

Czerwień schodzi z rąk,

a na polach, spójrz, od nowa,

rośnie świeży mak.

 

Pozdrawiam