którędy?

[Alicja_Wysocka]

 

stoję przed wierszem

mówią: wejdź
- ale nie ma klamki
nie ma światła w oknie

 

tylko gładka ściana
i cudze głosy,
że warto

 

nie wchodzę
nie dlatego, że nie potrafię

tylko dlatego
że nie ma drzwi

 

nawet komina nie widzę

 

 

 

 

[Stracony]

@Alicja_Wysocka O tak. Gdzie są drzwi poezji? Można dalej pójść i zapytać, gdzie są drzwi do życia prawdziwego, które z poezją może się równać. Bardzo dojrzałe stawiasz pytanie.

[violetta]

@Alicja_Wysocka wszystko musi być jak w pięknym domu:)

[wiedźma]

@Alicja_Wysocka" Co się na dnie, nie skryje się wiecznie, 

Choćby i grób mu położył głaz".

 

Pozdrawiam

[Alicja_Wysocka]

@Stracony Myślałam bardziej o niektórych wierszach niż o poezji w ogóle, 

Ale Twoje zdanie jest bardzo ciekawe, dziękuję :)

@violettaTak Violu, do wnętrza wiersza, jak do domu można wejść, pod warunkiem, że są drzwi, myśli poukładane jak meble w domu i światło - żeby było jasno.

@wiedźma

Tylko może też zardzewieć i rozłożyć się w pył.

[violetta]

@Alicja_Wysocka na razie mieszkam w zgliszczach:) daleko mi do takiego domu:)

[Alicja_Wysocka]

               @Berenika97,  @LessLove, @APM, @Rafael Marius, 

               @MIROSŁAW C., @.KOBIETA., dziękuję :)

[Alicja_Wysocka]

            @Sylwester_Lasota, dziękuję :)

[Alicja_Wysocka]

 @iwonaroma, dziękuję :)

[Alicja_Wysocka]

 @Poet Ka, dziękuję :)

[Marek.zak1]

To mi się często zdarza tutaj, czytam i nie rozumiem, nie ma drzwi, nawet okna.  Pozdrawiam. 

[Alicja_Wysocka]

@Marek.zak1 Dziękuję Marku za takie zwierzenie. 

Myślałam, że tylko ja tak mam.

 

[Alicja_Wysocka]

 @.KOBIETA., Dziękuję :)

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Wracam do Twojego wiersza, bo czasami muszę zostawić pisanie, bo na razie nie jestem panią własnego czasu.  :))

Odczytuję Twój wiersz jako komentarz do takich wierszy, które "zamykają się" przed czytelnikiem. Czasem otoczenie mówi nam, że "warto" , ale bez klucza czy okna - czasami taka poezja staje się po prostu niedostępna. Podoba mi się Twój tekst, bo hermetycznych wierszy jest coraz więcej! Czasami również z braku czasu nie jestem w stanie dłużej "pogłówkować", co autor chciał przekazać. :) 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Bereniko, 

 

Czasem przypomina ogromniaste jabłko, w które nie można się wgryźć z żadnej strony I trochę szkoda, bo wydaje mi się, że tylko autor wie o czym napisał i wtedy wiersz przelatuje nie zostawiając ani śladu. 

 

Ale to jest moje zdanie, a przecież każdy może mieć swoje. 

 

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Ja akurat myślę podobnie jak Ty.  Wiersz zostawiam w spokoju, jak żaden pomysł mi nie przychodzi do głowy, ani żadne skojarzenie. :) 

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Mam takie przemyślenia:

Jest działeczka, czyli miejsce na zbudowanie domu. Są cegły (czyli słowa)  i autor układa te cegły dookoła siebie i zmierza do końca, tylko zapomniał o drzwiach i oknach i teraz siedzi sam w środku, bo nie wie którędy wyjść - bo się sam zabudował.

Ewentualnie można kominem jak w wierszu Kraszewskiego

 

Dziad i baba
 

Był sobie dziad i baba,

Bardzo starzy oboje,

Ona kaszląca, słaba,

On skurczony we dwoje.

 

Mieli chatkę maleńką,

Taką starą jak oni,

Jedno miała okienko

I jeden był wchód do niej.

Żyli bardzo szczęśliwie

 

I spokojnie jak w niebie,

Czemu ja się nie dziwię,

Bo przywykli do siebie.

Tylko smutno im było,

Że umierać musieli,

 

Że się kiedyś mogiłą

Długie życie rozdzieli.

II

I modlili się szczerze,

Aby Bożym rozkazem,

Kiedy śmierć ich zabierze.

 

Brała oboje razem. —

„Razem! to być nie może,

Ktoś choć chwilą wprzód skona” —

„Byle nie ty nieboże”.

„Byle tylko nie ona”.

 

„Wprzód umrę, woła baba,

Jestem starsza od ciebie,

Co chwila bardziej słaba,

Zapłaczesz na pogrzebie”.

„Ja wprzódy, moja miła,

 

Ja kaszlę bez ustanku

I zimna mnie mogiła

Przykryje lada ranku”. —

„Mnie wprzódy”. „Mnie, kochanie”.

„Mnie mówię”. „Dość już tego,

 

Dla ciebie płacz zostanie”.

„A tobie nie? dlaczego?”

I tak dalej i dalej,

Jak zaczęli się kłócić,

Tak się z miejsca porwali,

 

Chatkę chcieli porzucić. —

III

Aż do drzwi — puk powoli.

„Kto tam?”

IV

„Otwórzcie proszę,

 

Posłuszna waszej woli,

Śmierć jestem: skon przynoszę”.

V

„Idź babo drzwi otworzyć!”

„Ot to: Idź sam, ja słaba,

 

Ja pójdę się położyć”,

Odpowiedziała baba. —

„Fi! śmierć na słocie stoi,

I czeka tam nieboga”,

„Idź otwórz z łaski swojej” —

 

„Ty otwórz moja droga”

VI

Baba za piecem zcicha

Kryjówki sobie szuka,

Dziad pod ławę się wpycha,

 

A śmierć stoi i puka.

I byłaby lat dwieście

Pode drzwiami tam stała;

Lecz znudzona nareszcie,

Kominem wleźć musiała.

 

 

 

 

[Berenika97]

@Alicja_Wysocka

 

Fajne! :)  Nie znałam tego wiersza!  W sumie piękny obraz namalowałaś - jakbym dostała takie polecenie - wykonaj ilustrację do wiersza Alicji, to pewnie byłby też domek bez drzwi, okien i komina. A autor siedziałby w środku - tylko na obrazku nie byłby widoczny. Tak jak słoń w Małym Księciu. :))

[Alicja_Wysocka]

@Berenika97 Słoń w wężu boa z „Małego Księcia” to idealne porównanie, Bereniko! Trafiłaś w samo sedno. Czyli w takim hermetycznym wierszu autor siedzi ukryty jak ten słoń – wszyscy wiedzą, że tam jest, tylko nikt go nie widzi i nie może się do niego dostać! ;)

Uśmiecham się majowo i dziękuję Ci za tę piękną rozmowę!

[[email protected]]

@Alicja_Wysocka Którędy prowadzi droga... donikąd,
                                 zmierz tylko tyle, ja jestem... znikąd!
 

Miłego weekendu Alu, przycupnąłem przy Tobie.