po mamie po tacie

[iwonaroma]

a ja nie chcę po mamie po tacie 

bo musiałabym być...

 

nie chcę kończyć 

 

chcę być sobą 

 

[obywatel]

dorastanie, a kiedy już się dorośnie, oglądnie wokół - ja nie chcę, choć jestem mamą - powie mama do mamy
pytanie co zrobić z tym po tacie...
implikuje się tu cały społeczny organizm w dorastaniu i po dorośnięciu
bycie sobą jest ucieczką od odpowiedzialności i stanu rzeczy w takim rozumieniu, bycie sobą bo się coś musi znaczy co innego, byciem wolnym bez przymusu
co zrobić jeśli ten przymus wynika z nas samych?

[obywatel]

a i jeszcze jedno według wzoru

LWR

(Lifetime–Width Relation)

ta komórka społeczna zachowa najdłuższy czas życia, która zużyje mniej energii

Edytowane 28 Maja przez obywatel (wyświetl historię edycji)

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@obywatel To szeroki temat.

Bywa, że przymus jest silny. Co nie znaczy, by nie pracować nad tym, by się z niego wyswobodzić.

Wiadomo, mama była/jest kobietą to i ja jestem kobietą (a nie np.psem ;)). Ale mogłabym być mężczyzną po tacie, jednak urodziłam się kobietą (niezależny ode mnie impriting biologiczny). Jednak biologia to baza, na której rodzą się sprawy, na które możemy mieć już wpływ.

Są rodzice źli (nie bójmy się tego powiedzieć, bo jest społeczny konwenans, by mówić dobrze o rodzicach, zwłaszcza o matkach). Dzieci z rodzin patologicznych mają prawo być innymi i mają prawo do tego dążyć.

Jest oczywiste i drugi biegun - rodzice idealni (no, prawie idealni, bo żaden człowiek nie jest idealny, dopiero dąży do ideału). Kochający, opiekuńczy, mądrzy, wyrozumiali itd. Bywa, że są też niezwykle utalentowani, wprost genialni w swojej dziedzinie. A tu rodzi się dziecko ... nie tak zdolne, nie tak mądre, chore, niespecjalnie ładne etc. Jak wysoko ma zawieszoną poprzeczkę... A czy chce i powinno dążyć do tego samego, kim są/byli jego rodzice? Nawet by nie mogli, nie potrafili.

Jest też największa ilość rodziców tzw.normalnych (dobrych ale też mających swoje za uszami). Kopiowanie ich również nie byłoby dobre w żadnym wypadku. Owszem, są rodziny gdzie z dziada pradziada każdy np. jest lekarzem. Może tak rzeczywiście chcieli i mieli ku temu zdolności. Jednak powielanie się z rodziców spowodowałoby w końcu brak zróżnicowania, jednolity tłum.

 

Bardzo podoba mi się słowo "wychowanie".

Najpierw WY - rodzice - chowacie (chronicie, hołubicie itd.). Ale przychodzi moment, kiedy trzeba przestać to robić - wyjść z tego chowania dziecka za swymi plecami, by mogło w pełni dorosnąć, pójść do przodu, być sobą po prostu a nie kalką rodzica (nawet słabiej odciśniętą, ale jednak kalką).

Dzięki za głos 

 

@obywatel :) to ciekawe z tym LWR.

Ale czy chodzi nam o życie tylko długie?

 

 

 

 

Edytowane 28 Maja przez iwonaroma (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

@iwonaromadołączyłaś margines - patologię, i dobrze bo też ma wpływ. Mnie chodzi po głowie inna rzecz, czy wg. wzorców idzie postęp, bo póki co o tym wszystko świadczy, to nie jest jeszcze regres. Mogę z AI zbudować model jakie mamy szanse, mimo patologii i na jak długo, zresztą każdy teraz to może wystarczy podać wzór, a chyba każde AI ma już to wpisane w rdzeń.
A widzę pytanie, to wynika bezpośrednio ze wzoru, czytaj heydeparku 
 

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie rozumiem, bo rozumiem sens życia

Edytowane 28 Maja przez obywatel (wyświetl historię edycji)

[obywatel]

@iwonaroma Twoja odpowiedź bardzo trafnie pokazuje, że „po mamie po tacie” to nie tylko biologia, ale cały wachlarz wpływów — od dobrych po patologiczne. Podoba mi się, że podkreślasz różnorodność i to, że kopiowanie rodziców nie jest ani konieczne, ani zdrowe.

Gdy pisałem o LWR, chodziło mi o to, że w relacjach — tak jak w fizyce — najdłużej trwają te układy, które nie marnują energii na tarcie. Wychowanie, o którym piszesz, idealnie się w to wpisuje: najpierw ochrona, potem pozwolenie odejść.

Twoje pytanie „czy chodzi nam o życie tylko długie?” jest zasadne. Dla mnie LWR nie mówi o długości życia w sensie biologicznym, ale o trwałości układów, które są harmonijne, nieprzymusowe i nieobciążone nadmiarem energii konfliktu.

W tym sensie „bycie sobą” nie jest ucieczką, tylko stanem minimalnego tarcia — takim, w którym człowiek nie musi walczyć ani z dziedzictwem, ani z oczekiwaniami.

[obywatel]

Piszesz o różnorodności i o tym, że nie warto kopiować rodziców. Zgoda — ale wtedy pojawia się pytanie, które próbowałem zaznaczyć wzorem LWR: czy różnorodność jest możliwa bez myślenia?

Bo jeśli po dojrzewaniu zmienia się punkt widzenia, to właśnie dlatego, że człowiek zaczyna myśleć za siebie, a nie „po mamie po tacie”. Wzór pokazuje tylko tyle: układ trwa najdłużej, gdy nie ma tarcia — ale rozwija się dopiero wtedy, gdy pojawia się własna energia, własny kierunek, własne decyzje.

Czyli paradoksalnie: żeby nie kopiować, trzeba myśleć. A żeby myśleć, trzeba wyjść z cienia.

[Berenika97]

@iwonaroma

 

Ciekawy obraz chęci przerwania pokoleniowego schematu, czasami również traum. Również jestem za tym, aby w moim życiu były moje zasady.

[violetta]

@iwonaroma wychowanie to sztuka:)

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@obywatel To co zamieściłeś w Hydepark' u jest "troszkę" dla mnie trudne... Ale może kiedyś spróbuję to przeczytać.

Natomiast to co piszesz o braku tarcia i harmonii - fakt. Harmonia to brak tarcia, bezwysiłkowość, no ale też piękno :) Fizyka o pięknie już nie mówi dlatego wkraczają artyści :);)

Chyba w relacjach ludzkich brak tarcia nie jest możliwy - choćby minimalne występuje także w kochających się rodzinach. Co jest w niebie - zobaczymy :)

 

 

 

@obywatel Myślę, że własną energię człowiek ma od początku (od poczęcia:)) tylko na początku jest ona uśpiona. Kiedy będzie mogła 'rozkwitnąć' w pełni to już zależy właśnie od rodziny i społeczeństwa (a także okoliczności natury no i może pomocy z Góry:)).

Własne myślenie - fakt, ale potrzebne jest też własne dzialanie - i tu problemem może być zbyt duże tarcie (kto silniejszy).

 

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Berenika97 :)) 

Dziękuję 

 

 

 

 

@violetta Dokładnie! Z czasem okazuje się, którzy rodzice byli artystami, a którzy sztukmistrzami;  którzy dobrymi rzemieślnikami a którzy partaczami...

Dzięki:)

 

 

@Poet Ka :) dziękuję