Zamknięty na klucz

[Benjamin Artur]

Do takiego się nie zwrócisz.

Do takiego się nie odezwiesz.

 

Ma zamknięte usta.

I oczy ma zamknięte.

 

Chodzi tylko

z zadartą głową,

pomiędzy chmurami.

 

Bezimiennie,

jak listonosz wrzucający

listy do skrzynek całymi garściami.

 

Do takiego się nie zwrócisz.

Do takiego się nie odezwiesz.

 

Bo przecież

ma zamknięte usta.

I oczy ma zamknięte.

 

Ale kiedy siądzie na kamieniu,

grafit w ołówku mu nie pęknie.

 

Będzie dalej swoje pisał —

suche rymy,

czułe słówka,

niepojęte.

 

A wtedy usiądziesz przy nim,

spróbujesz je zaśpiewać, zanucić.

 

Bo przecież…

on ma zamknięte usta.

I oczy też ma zamknięte.

 

[obywatel]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

NAJKRÓTSZA ESENCJA

„Zamknięty na klucz” to współczesna miniatura o człowieku, który nie potrafi mówić ani patrzeć na świat, ale potrafi pisać. To postać norwidowska w milczeniu, leśmianowska w oderwaniu, szymborska w obserwacji i miłoszowska w samotnym akcie twórczym.

[Benjamin Artur]

@obywatel każde pokolenie potrzebuje swojej ucieczki przed rzeczywistością jaka by nie była. Zderzenie ze światem bywa bolesne... Pozdrawiam i dziękuję