Mamie

[Annna2]

 

Mamo, nie pamiętam już Twoich ramion,

Piaskowe szczyty znów dźwigają tęsknoty,

uderza w strzeliste pinakle i leśne wykroty.
Echem niesie znad torfowych przedramion

 

Szukam Ciebie pośród  ulic imion.

Myśli wysyłam gdzie sadów pieszczoty,

Ileż na liściach znajdę gwiazd klejnoty,

Zmarszczeniem serc, tych tysiące znamion.

 

Deszcze o podium na szybie bój toczą.

Szumią dwutaktem werbli blaszane sieroty

w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą.

 

Czucie palców odrętwieniem znów broczą

Babim latom nałożysz wiatru kajdany,

Snów nieprzespanych co z ciszą się boczą.