Gdzie rdzewieją miecze: 82. Jak rodzi się nienawiść

[Łukasz Jurczyk]

82. Jak rodzi się nienawiść

(narrator: hypaspista)

 

1.

 

Przydzielili nas

do domu kupca –

łup, co pachnie strachem.

 

2.

 

Kolacja jak teatr.
On udaje gospodarza,
my — ludzi.

 

3.

 

Córki stoją przy ścianie,
jak naczynia —
piękne i kruche.

 

4.

 

Pierwszy toast
za króla.
Drugi — za nas samych.

 

5.

 

Trzeci dzbanek.
Granice miękną
jak ciepły wosk.

 

6.

 

Ktoś śmiał się głośno.
Ktoś płakał.
Nie wiem, kto był kim.

 

7.

 

Kupiec milczy.
Jego twarz —
kamień, który pęka w środku.

 

8.

 

Pomyślałem:
czy tak właśnie rodzi się
nienawiść?

 

cdn.

[Poet Ka]

@Łukasz Jurczyk

niesamowity jest ten realizm w oddawaniu emocji

[Łukasz Jurczyk]

@Poet Ka Bardzo dziękuję!!!

 

Ekscesy wojska stare jak świat :(

 

Pozdrawiam

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment jest bardzo uniwersalny, ukazuje zjawisko stare jak sam świat - relację między okupantem a bezbronną ludnością cywilną.

Dom i jego mieszkańcy zostają sprowadzeni do roli łupu. Trwa udawanie normalności - gospodarz gra rolę gościnnego pana domu, by przetrwać.

Niesamowite są tu słowa - "my udajemy ludzi". Narrator-żołnierz ma świadomość własnego moralnego upadku.

Kobiety są całkowicie pozbawione podmiotowości - Jest to czytelna zapowiedź przemocy seksualnej i całkowitej władzy żołnierzy nad nimi, zwłaszcza w pijackim amoku.

Kupiec jest bezsilny wobec uzbrojonych żołnierzy -nie może walczyć, więc zastyga w kamiennym milczeniu, ale pod tą pozorną obojętnością rodzi się wściekłość i nienawiść. Zauważa to narrator.

 

Świetny, głęboko psychologiczny tekst.

 

Gramy przyjaciół.

Dziś jest tu uległość,

jutro będzie bunt.