Gdzie rdzewieją miecze: 81. Szachinszach

[Łukasz Jurczyk]

81. Szachinszach
(narrator: hypaspista)

1.

W Suzie tron błyszczał.
Król królów zasiadł —
i znów był głodny.

 

2.

Mówiliśmy: koniec.
On — że dopiero
początek.

 

3.

Każdy miał sen —
nasz o domu,
jego o wieczności.

4.

Mówili, że Dariusz
ucieka jak pies.
Lecz pies też gryzie.

 

5.

Żebrak z koroną,
którego cień
trzyma nas w siodle.

6.

Aleksander obiecał powrót,
a dał nam
złote naczynia.

 

7.

Szachinszach?
Nie, tylko chłopiec,
któremu zabrakło świata.

8.

Król królów —
a jednak
nikt mu nie wierzył.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu jest taki, że można by dużo pisać o zachowaniu Aleksandra w Suzie.

 

Narrator -hypaspista, weteran walk, tęskniący o domu nie ma dobrego zdania o swoim wodzu. Aleksander wciąż jest nienasycony, chociaż zdobył perski tron w Suzie, ogłosił się Szachinszachem (królem królów).

Zachowuje się jednak jak "chłopiec", świat nadal jest dla niego za mały i rozwiewa nadzieje Macedończyków na powrót. Jest zupełnie odklejony od rzeczywistości - marzy o wieczności.

 

Złoto - łupy zdobyte w Persji mają zrekompensować im utratę domu.

 

Narrator ciekawie mówi o Dariuszu - porównuje go do psa, który może być groźny.

 

Na końcu stawia pytanie o cenę wielkości - czy warto zdobywać cały świat, tracąc przy tym człowieczeństwo, zaufanie bliskich („nikt mu nie wierzył”) i spokój?

 

Bardzo filozoficzny tekst.

 

My  śnimy o ojczystym progu.

Jego oczy patrzą w nieskończoność – 

musimy podążać za bogiem.